Þriðji dagur í dag af níu frídögum. Októberfríið er mikilvægt hérna, margir fá frí og heimsækja fjölskylduna sem oft býr annarsstaðar í Kína. Kínverjar fá víst ekki oft frí enda lokar Kína aldrei eins og Atli segir, það er enginn munur á sunnudögum og öðrum dögum hérna.
Þessa dagana eru tunglkökur (mooncakes) allsstaðar til sölu, hérna er þjóðsagan um tilurð þeirra, maður var fenginn til að skjóta niður 9 aukatungl sem birtust á himninum, hann átti svikula eiginkonu ... http://chinesefood.about.com/od/mooncake/a/moonfestival.htm
Eigandi íbúðarinnar okkar birtist um daginn með fullan kassa af kökum handa okkur, fallega gert af honum. Daisy var stödd hérna og hún dásamaði kökurnar. Þessar voru með grænu bauna fyllingu og ég smakkaði dýrðina. Ekki get ég sagt að þetta séu góðar kökur enda fékk Daisy kassann afhentan, ég hef sjaldan neitað kökum en þetta gat ég ekki borðað.
Það er ekki auðvelt að ferðast innan Kína núna, öll flug eru bókuð, við ákváðum að vera í Shanghæ þessa frídaga, héldum líka að við værum föst því við vorum sein að athuga með ferðir. En í dag gáfumst við upp, það hefur rignt síðan á laugardag og við fundum okkur flug til Hong Kong á miðvikudag. Við ætlum að eyða fimmtudeginum í Disneylandi, skoða okkur um og koma til baka á laugardag. Bræðurnir eru spenntir og við líka.
Í síðustu viku byrjaði Hugi í Kung fu tímum, þjálfunin er í íþróttahúsinu strax eftir skóla svo þá taka þeir bræður ekki skólabílinn heim, heldur kem ég og sæki þá. Stirni leist svo vel á að hann langaði til að vera líka með. Það var auðsótt mál, stúlkan sem skráði niður nöfn sagði að fjögurra ára mættu vera með. Hugi var stórhrifinn eftir fyrsta tímann, hann sparkaði kennarann niður, reyndar í gegnum dýnu og var stoltur af því. Stirnir sparkaði Huga niður eftir tímann
Það er svosem lítið að frétta, Atli er hérna hjá okkur, við ætlum að hafa DVDkvöld eftir pizzuát. Hugi er farinn inn í rúm að lesa um Frans sem er nú nokkuð líkur honum, smágerður, krullhærður og með sterkar skoðanir á lífinu. Uppáhaldið er Frans fer í sumarbúðir en Hugi kom fram með þá ósk um daginn að fara í sumarbúðir næsta sumar á Íslandi. Eru þær til fyrir 7-8 ára?
Dalla

Síðustu dagar hafa einkennst af læknaheimsóknum. Við erum búin að prófa allan skalann í Shanghæ.
Við fórum af stað með Yongjia á laugardagsmorgun til læknis, til að láta kíkja á fótvörtu á Stirni. Ég ætlaði að forðast það að borga 20.000 fyrir vörtutöku hjá fínu læknaklíníkinni hérna svo við ákváðum að fara til kínversks læknis. Við byrjuðum á spítala hérna mjög nálægt okkur. Þar var biðstofa full af ungbörnum og einn læknir á vakt svo okkur var sagt að það væri styttri bið á öðrum spítala.
Inn af biðstofunni voru börn í einhverskonar ungbarnasundi, þau höfðu kúta um hálsinn og svömluðu um í risastórum vöskum.
Þetta er semsagt kínverska ungbarnasundið.
Á næsta spítala var okkur vísað upp á hæðir til þess að komast að því að þar væri börnum ekki sinnt. Við gengum framhjá apóteki spítalans, öðru megin voru hefðbundin lyf en hinumegin voru ilmandi jurtir í pokum.
Við fundum barnaspítalann og gengum inn. Okkur var vísað í gegnum stóra biðstofu þar sem margt fólk var samankomið með börn, stór og smá. Hreinlætið virtist af skornum skammti og þarna var megn pissufýla. Við fórum áfram og út í garðinn og þar inn um aðrar dyr þar sem allt var tómt á stórri biðstofu, þetta var svokallað VIP room. Þar kostar 6 sinnum meira að hitta lækni þarna en hann virtist ekki mikið upptekinn því hann var kominn fram á biðstofu til að líta á Stirni fyrr en varði.
Það var skrýtin tilfinning að geta borgað fyrir hraða læknisþjónustu þar sem allir töluðu ensku meðan almúginn fátæki beið í pissufýlunni. Ekki frá því að ég væri með óbragði í munninum vegna minnar eigin stöðu.
Helgin var mjög róleg hjá okkur, Kjartan í Tókýó svo við héldum okkur í hverfinu. Við fórum í sund og í garðinn hérna við hliðina þar sem bræðurnir gengu á nuddsteinum og klifruðu á steinastyttum.



Hilmar frá CCP er hérna núna og við fórum nokkur út að borða með honum í gærkvöldi á hot pot staðinn okkar Litla, feita lambið. Þar er súpan í borðinu og við setjum út í hana kjöt og grænmeti og veiðum aftur upp úr til að borða.
Hugi var heima á mánudaginn og við fórum saman til læknis. Þá var farið í fínu klíníkina World link. Við fengum einhver svör við vandamálinu og læknirinn ætlar að fylgja Huga eftir þar. Hann þarf jafnvel að fara í meiri rannsóknir.
Kennari Huga er ánægð með hann, hún sagðist hafa lent í því um helgina að tala við kínverska verkamenn sem voru að gera við heima hjá henni og það hefði sko verið erfitt að vera svona mállaus á kínverska tungu. Þetta eru hennar ummæli um strákinn:
"Hugi has been marvelous and I am very proud of him. He sits in class all day with patience and good humor and joins in all our activities...it all is so difficult and he is handling it so well."
Dalla

Best að byrja á veðurfréttum. Veðrið hefur verið yndislegt síðan á sunnudag, 25 stiga hiti og gola og nokkuð sólríkt. Svona á september að vera, ekki þessi rigning sem var í síðustu viku.
Kjartan flýgur í áttina að fellibyl á morgun, hann fer til Tókýó en þar hefur fellibylur gengið yfir og annar eða sá sami á leiðinni aftur. Stirnir kom með fína mynd heim úr skólanum um daginn. Þar var hann sjálfur staddur og sólin skein, það rigndi og hvirfilbylir voru á víð og dreif um myndina, þessir fínu spíralar eins og Kjartan stúderaði í Frakklandi á sínum tíma.
Meðan ég er að tala um Stirni kom það skýrt fram um daginn hvað hann er mikill mömmustrákur. Hugi var að gera sig líklegan til að príla á svölunum. Stirnir varaði við því, hann gæti dáið ef hann dytti: "Þá sérðu mömmu aldrei aftur!". Það er það versta sem gæti gerst, að hann sæi aldrei mömmu aftur.
Við Hugi lentum í því að týna Stirni í gær þegar við komum heim úr sundi. Við héldum að hann hefði hlaupið á undan okkur heim að húsinu en hann var ekki þar þegar við komum heim. Við leituðum í báðum stigunum, kölluðum og enginn Stirnir fannst. Við fórum út og ég talaði við vörð á minni bjöguðu kínversku, þar komu orðin litli bróðir og stóri bróðir sér vel. Hann benti upp í húsið eins og hann hefði séð Stirni fara inn. Þarna bar að kínverskumælandi útlending sem hjálpaði mér að láta vörðinn skilja að ég hefði týnt litla bróður, dídí. Vörðurinn kallaði upp þessar fréttir til annarra varða og við Hugi rukum aftur að sundlauginni til að leita af okkur allan grun. Ekki bætti úr skák að ég var nýbúin að lesa frétt á mbl um barnsrán í Kína. Hugi brast í grát á leiðinni og sagðist ekki vilja að Stirnir dæi.
Þegar við komum aftur í laugina var allt með kyrrum kjörum og enginn dídí sjáanlegur. Konan í afgreiðslunni kannaðist ekki við það að Stirnir væri þar. Þegar ég var að tala við hana heyrði ég grát, þá stóð Stirnir allur útgrátinn bak við vegg. Hann hefur líklega orðið eftir og grátið þegar hann fann okkur ekki. Enginn skipti sér greinilega af honum. Við Hugi urðum svo fegin að því verður ekki lýst. Í millitíðinni var ég búin að hringja í Kjartan sem var á leiðinni heim sem hringdi í Horace samstarfsmann sinn sem hringdi í mig til að aðstoða við túlkun við verðina.
Huga varð að orði þegar við vorum á leið heim öll þrjú að ef Stirnir myndi deyja myndi hann líka vilja deyja. Hann er kannski svolítið dramatískur... en bróðurástin er sterk.
Hugi var stoltur þegar hann kom heim úr skólanum í dag. Hann var spurður út úr í landafræðigrógrammi sem hann er í, það heitir Passport club. Hann fékk vegabréf (plat) og heimskort og á að læra landafræði heima, foreldrar sjá um þetta prógramm. Hann átti að læra nöfn heimsálfanna þennan mánuðinn og stóðst þetta próf, benti á álfurnar eins og herforingi. Hann fékk stimpil og frímerki í vegabréfið sitt að launum.
Hann er farinn að nota enskuna meira, ég heyri það sérstaklega þegar hann talar við Arthúr hinn franska hérna heima. Frasar eins og: This is cool, it´s great, it´s easy, look at me og fleiri bunast upp úr honum.
Stirnir fræddi mig um það hvernig maður segir bók á ensku áðan. Hann kom heim með geisladisk um daginn með lögum sem krakkarnir syngja í skólanum. Hann settist niður og söng hástöfum með fjórum lögum og gerði hreyfingar með.
Ég fór á fyrirlestur í skóla strákanna í dag, fyrir foreldra sem eru nýkomnir til Shanghai. Það var þýsk kona sem talaði en ég var nú ekkert sérstaklega hrifin. Hún virtist hafa kvartað og grátið fyrstu vikurnar og mánuðina, algjört fórnarlamb. Svo kom þar fram að við ættum að búa mönnunum okkar hlýlegt heimili því þeir ynnu svo mikið og undir álagi. Að auki vilja kínverskar konur ná sér í útlendinga svo við þurfum að passa kallana líka. Það sem bjargaði þessari konu var að hafa samband við Lifeline Shanghai sem hún er nú orðin fyrirlesari hjá og fá ráð hjá þeim.
Ég fann mig ekki í þessu, mér finnst ég ekki vera fórnarlamb, ég valdi sjálf að koma hingað og lít á þetta sem góða reynslu fyrir alla fjölskylduna.
Við settumst niður yfir hádegismat eftir fundinn, dönsk kona og sænsk og ein amerísk líka. Það var mjög gott að tala við þær. Elin, sú sænska er búin að vera hérna í 1 ár og hafði miklu að miðla til okkar Christinu sem erum báðar nýkomnar. Við vorum allar konur með karríer áður en við komum hingað en núna erum við eiginkonur eins og ég sagði í fyrri pistli. Elin talaði einmitt um það að fyrst hefði henni fundist hún þurfa að segja fólki hver hennar starfsvettvangur væri en svo komst hún að því að flestar konur yfirgefa sitt starf til að fylgja eiginmönnunum hingað. Og verða þá eiginkonur, mæður, expats, taitais sem er eiginlega móðgunarorð fyrir okkur kellurnar sem förum í nudd, handsnyrtingu og annað dekur til að láta dagana líða.
Ég hitti líka par á fundinum, þau eru frá New York, hún myndlistarmaður og hann kvikmyndagerðarmaður, þau eru búin að ferðast um heiminn með börnin sín tvö í eitt ár og ætla að dvelja í Shanghai næsta árið. Hún er búin að fá inni í galleríi fyrir sýningu og bauð mér að koma, það er í gallerísgötu norðarlega í Shanghai. Við Christina ætlum að fara í næstu viku og skoða þessa götu.
Daisy, mín elskulega ætlar að vinna fyrir Sylvie mömmu Arthurs og Zoe líka. Hún er nefnilega að missa flesta kúnnana sína burt frá Kína í október og það kemur sér vel að vera með tvö heimili í sama húsinu.
Ég þarf víst að setjast yfir mandarínið/kínverskuna í kvöld, ég verð spurð út úr í fyrramálið, engin miskunn. Ég man a.m.k. vel hvernig á að segja litli bróðir og stóri bróðir, dídi og gége.
Dalla

Það hefur rignt eiginlega alla vikuna, loksins í dag sunnudag fór sólin að skína aftur. Það var þónokkur vindur svo við nýttum tækifærið og fórum út með flugdreka sem flaug nú ekki langt, vindurinn virtist koma úr öllum áttum.
Ég byrjaði í kínverskutímum á þriðjudaginn, var með franskri stúlku í tímanum sem mér líst mjög vel á. Kennarinn er indæl ung kona sem hvetur okkur áfram en fyrst um sinn erum við að stúdera framburð og tónana sem eru fjórir: Upp, niður, flatur og upp, niður og aftur upp á sama hljóðinu. Þetta gengur svona ágætlega, mér finnst ekki erfitt að bera þetta fram nema nokkur hljóð sem eru erfið.
Á fimmtudaginn bættist við áströlsk kona í litla hópinn okkar og kona á skrifstofu skólans sagði að það gæti bæst við enn ein wife/eiginkona í næstu viku. Það lítur út fyrir að allar konur í kínverskutímum í Shanghai séu eiginkonur manna í vinnu hér. Þetta er semsagt nýi titillinn minn, eiginkona.
Á miðvikudaginn fór ég í morgunkaffi með mæðrum úr Stirnis bekk, það eru mjög fínar konur þarna. Við mættum sjö af ellefu. Við spjölluðum heilmikið.
Á eftir tók Lethe mig með sér í innkaup, við fórum í risastórmarkað fyrir utan bæinn og á matarmarkað líka. Það var margt að sjá á þessum matarmarkaði, mikið af sjávardýrum og lyktin ansi sterk. Kjartan sagði að ég sæi meira af Kína en hann þegar ég sagði honum frá ferðinni. Hann situr inni á skrifstofu meðan ég skoða mig um. Eftir þetta innkaupastúss bauð Lethe mér heim þar sem mamma hennar eldaði ofan í okkur hádegismat. Hún bar fram steikt lótusblóm með kjötfarsi/hakki á milli, eggja og tómatarétt sem er uppáhaldið hans Stirnis og líka svínarétt. Það var gaman að fara í heimahús og borða þessa kínversku rétti sem maður hefur smakkað á veitingastöðum en ég hafði ekki smakkað lótusblómaréttinn áður.
Við höfum hitt frönsku krakkana nágranna okkar á hverjum degi síðan á mánudag. Við fórum í heimsókn til þeirra og svo hittum við þau úti á leiksvæðunum. Strákunum kemur vel saman, það er kraftur í Arthúri eins og Huga og þeir hlæja mikið saman allir þrír. Við kíktum upp til þeirra á föstudaginn og fengum lánaða barbapapateiknimynd en Hugi og Stirnir höfðu aldrei séð lifandi myndir af barbapapa, bara gömlu bækurnar mína síðan ég var lítil. Þeir elska þær bækur.
Á föstudagsmorgun skipulagði ég morgunkaffi með foreldrum úr Huga bekk. Mætingin var nú ekki eins góð og í Stirnis bekk, bara 5 af 15. En þetta er fínar konur, tvær frá Taivan, önnur þeirra starfaði sem fréttapródúsent í heimalandinu. Ein þeirra er kínversk en hefur búið í Bandaríkjunum og önnur er japönsk gift Svía.
Við náðum bara vel saman en ég hafði varla hitt þær áður. Ein þessara kvenna á unga tvíbura auk dóttur sem er með Huga í bekk. Hún hefur tvær Ayi á heimilinu allan sólarhringinn til að aðstoða við húsverk og barnaumönnun og börnin sofa inni hjá sitthvorri Ayi-inni. Hún þarf þessvegna ekki að vakna til barnanna. Hún talaði um það hvílíkur lúxus það væri að geta veitt sér þetta. Í heimalandinu gat hún einungis fengið húshjálp til að þrífa hjá sér einu sinni í viku fyrir sömu upphæð og að hafa tvær konur á heimilinu allan sólarhringinn. Svona líf efast ég um að geta stillt mig inn á.
Næst ætlum við að hittast í hádegismat, þá ætti að vera auðveldara fyrir þær mæður sem eru útivinnandi að koma líka.
Á föstudagskvöldið fórum við Kjartan út að borða með foreldrum í bekknum og kennara Stirnis. Kjartan var nú ekki spenntur fyrir því að þekkja engan en þetta varð mjög skemmtilegt kvöld. Þarna komu m.a. hjónin sem bjuggu á Íslandi fyrir tíu árum, frekar skrýtið að vera spurður af kínverja hvað maður segi gott. Þau trúlofuðu sig á Íslandi og bera því sterkar tilfinningar til landsins.
Hundurinn Table er í pössun hjá okkur þessa dagana. Hann pissar á bleiu á svölunum, það finnst bræðrunum frekar fyndið. Hann er nú búinn að gera nokkur skammarstrik hérna inni í kúk og pissmálunum en honum fer fram. Hann hefur tekið ástfóstri við mig og sefur við lappirnar á mér núna.
Moli okkar á Íslandi fór í stóra aðgerð á mánudag og lifði hana af. Vegna veiks hjarta var það tvísýnt hvort hann þyldi skurðaðgerð. Amma Ragnheiður og afi Jóhann eru með hann í gjörgæslu og við fáum fréttir af honum daglega eða jafnvel oft á dag. Hann er að skríða saman og verður vonandi í fullu fjöri þegar við hittum hann aftur.
Helgin var róleg hjá okkur, við héldum okkur heima vegna rigningar í gær. Í dag fórum við á sushistað í hádeginu og Hugi borðaði yfir sig. Stirnir smakkaði litla kolkrabba, spurning hvort honum varð illt í maganum af þeim en hann gubbaði þegar við vorum á hundagöngu seinnipartinn. Hann hafði nú alveg lyst á fiski í kvöldmatinn svo þetta hefur verið tilfallandi.
Dalla

Það eru svo viðburðarríkir dagar núna að það þýðir ekkert annað en að blogga. Við fórum af stað í morgun í garð hérna vestan við Shanghai. Við vorum í för með Lethe og Natasha dóttur hennar og Mihiri og Teoni dóttur hennar. Við byrjuðum á siglingu og Hugi var skipstjórinn að venju á okkar fleyi. Þetta var heilmikil sigling, nokkuð stórt vatn þarna og síki sem hægt var að sigla eftir og þurfti nokkra lagni hjá skipstjóranum þegar siglt var undir brýr.
Á eftir fóru börnin nokkrar ferðir í tívolítækjum. Mömmurnar stýrðu ferðinni í klessubílunum því ekki náðu börnin niður. Mikið fjör hjá öllum.
Við borðuðum hádegismat saman og fórum svo hvert í sína áttina, rétt náðum heim áður en byrjaði að rigna.
Mér datt í hug að hringja í Sylvie, frönsku konuna sem við hittum á laugardaginn og bjóða henni í heimsókn með börnin Arthur 5 ára og Zoe 2 ára. Hugi var svo spenntur fyrir heimsókninni að það dugði ekkert minna en að baka köku og skreyta hana. Svo biðu þeir bræður úti á svölum eftir því að Arthur kæmi heim úr skólanum en svo heppilega vill til að þau búa í sama húsi og við, bara 32 hæðum ofar. Heimsóknin tókst bara mjög vel og strákarnir náðu vel saman, mikil læti og stofan í hálfgerðri rúst en allir voru glaðir. Við enduðum á því að fara niður á leikvöll sem er útbúinn hálfgerðum æfingahring fyrir börn og Hugi og Arthur tóku vel á því þar.
Huga fer fram í enskunni, wait for me sagði hann og ýmislegt sem ég hef ekki heyrt áður hjá honum.
Sylvie er mjög indæl, við tölum saman á frönsku og dettum stundum inn í ensku. Ekki slæmt ef ég get haldið frönskunni minni aðeins við þegar tengdamamma er svona víðs fjarri.
Við erum búin að ákveða heimsókn til systkinanna strax á morgun.
Dalla

Þá er helginni að verða lokið en eins og Hugi segir þá kemur laugardagur aftur á morgun vegna þess að nú taka við starfsdagar kennara í tvo daga og þarafleiðandi skólafrí.
Helgin byrjaði með afmælisveislu hjá Naomi félaga Stirnis, garðpartí. Ekki leit veðrið vel út í gærmorgun þegar við fórum af stað kl. níu, rigning og vindur. Næstum því íslenskt veður en slefaði í 20 gráðurnar .
Við fórum af stað með regnhlífarnar öll fjögur og vonuðum að það væri skjólsælt í garðinum. Þetta bjargaðist nú allt því það var skjól undir skyggni á staðnum, garðurinn nýttist því miður ekki að ráði vegna veðursins.
Fljótlega eftir komuna byrjuðu skemmtiatriðin. Trúður sem blés blöðrur og gerði fígúrur úr þeim gekk á milli barnanna. Hugi fékk sverð og var fljótlega kominn í bardaga við trúðinn, hann er ekkert sérstaklega feiminn. Stirnir hélt sig meira til hlés svona til að byrja með.
Þá var farið í það að berja í pinata, heila senjórítu sem pabbi afmælisbarnsins bar með sér frá Mexíkó í síðustu viku. Líklega hefur hann þurft að kaupa sæti fyrir ferlíkið. Hugi stóð sig vel í að berja á senjórítunni, lét höggin dynja. Stirnir gladdist þegar honum áskotnaðist sleikjó þegar senjórítan var öll.
Nú birtust fimleikamenn á hjólum, það var ekki laust við að maður óttaðist um þá á blautri stéttinni á hjólunum en þetta bjargaðist. Töframaður sem galdraði fram dúfur úr klút tók við og hélt athygli barnanna. Að lokum birtist maður með tvo púðluhunda sem léku listir sínar, hoppuðu í gegnum hringi og voru voðaleg krútt. Dagskráin var svo þétt að ekki gátu börnin leikið mikið. Punkturinn yfir i-ið var Barbíkaka og svo voru allir leystir út með gjöfum. Miklu föndurdóti sem kom sér vel þegar við fórum heim því það rigndi fram eftir degi.
Ég jesúsaði mig yfir hátíðahöldunum í tilefni fjögurra ára afmælis. Þarna var settur standardinn, ætli ég verði ekki að fá Lalla popp og kók í að event managera afmæli Huga í lok október. Spurning um að flytja inn skemmtikrafta...
Seinnipartinn fórum við mæðgin í leikvallarúnt hérna á svæðinu okkar og enduðum í sundi. Þar hittum við fyrir franska konu sem var að flytja hingað frá Filippseyjum. Hún var með 5 ára son og 2 ára dóttur, snarkrullhærða. Hugi sýndi mér dótturina og sagði að hún væri alveg eins og hann þegar hann var lítill. Nokkuð til í því. Við ætlum að vera í sambandi við þessa fjölskyldu, ég gat miðlað af minni reynslu, bent henni á næsta Carrefour og svona. Nú þykist ég vera orðin sjóuð en það er gaman að kynnast fólki sem býr hérna á sama stað.
Í dag stytti upp þó ekki sé enn orðið jafn hlýtt og var áður, það er mikill munur þegar hitinn fellur um 10 gráður á einu bretti. Við fórum í hádegismat með Atla og Yongjia, fengum hamborgara og pulsur handa krökkum. Þarna voru leiktæki fyrir krakka og allt morandi í expats með börnin sín.
Eftir matinn fórum við niður í bæ á Shanghæ biennalinn. Þemað er hyper design og nokkuð fín sýning. Strákarnir sáu margt flott og áhugavert. Það er alveg hægt að taka þá með á listsýningar enda hafa þeir báðir verið nemendur í Myndlistarskóla Reykjavíkur og opnað augu sín þar fyrir list.
Hugi fór heim með pabba en við Stirnir sátum eftir með Atla og Yongja og fórum á kaffihús listasafnsins.
Dalla

Bara smá fyrir helgina. Við vorum í föstudagsgalsa mæðginin í hjónarúminu fyrir háttatíma áðan. Þá verður Huga að orði: Við Stirnir erum orðnir svo miklu betri vinir eftir að við komum til Kína. Og svo aðeins seinna: Það er gott að ég eignaðist bróður!
Ég tek undir þetta. Það hefði eiginlega verið ómögulegt að fara með eitt barn hingað, þeir hafa stutt hvorn annan í sumar og í gegnum skólann. Þeir fara glaðir af stað saman á morgnana og koma saman heim.
Nú er sjálfstæðið að aukast hjá þeim, ég má ekki lengur koma niður og taka á móti þeim. Þeir vilja hringja á bjölluna, koma sjálfir upp og dingla hérna uppi. Hugi leiðir veginn og heldur á töskunum þeirra.
Góða helgi, Dalla.

Takk fyrir góðar kveðjur elsku vinir í tilefni afmælis, alltaf gaman að heyra frá ykkur!
Þetta "food fair" dæmi er að verða að miklu "nordisk samarbejde" því ég fór á fund á þriðjudaginn og hitti þar fyrir Christinu fá Danmörku og Björn og Elin frá Svíþjóð. Við ákváðum að slá saman og settum upp the nordic team. Við fengum líka í lið með okkur Jie sem er kínversk en gift norskum manni, hún bjó í Noregi í 15 ár. Síðan hafa gengið á milli póstar með hugmyndum svo allt er komið í full sving. Smörrebröd, nammi, pönnukökur og ýmislegt á matseðlinum. Ég var jafnvel að hugsa um að biðja vissan mann sem kemur til Shanghai í lok september að kippa með sér flösku af Brennivíni og hákarli. Ég frétti nefnilega að það yrði bar á staðnum svo við hljótum að geta boðið upp á snafsa með hákarlinum.
Í gær fórum við í fyrstu afmælisveisluna í Shanghæ. Við vorum á leið í sund og Hugi hljóp á undan að venju. Hann kom á móti okkur Stirni og var mikið niðri fyrir og sagði að það væri eitthvað að gerast í kaffiteríunni hjá sundlauginni. Þá var það lítill strákur sem átti eins árs afmæli og fullt af mömmum með börn í veislunni. Okkur var boðið í köku og strákarnir voru voðalega glaðir með að fara í afmæli. Á laugardaginn er Stirni boðið í afmæli hjá bekkjarsystur sinni og Hugi fær að fljóta með. Þetta er garðpartý og virðist vera mjög prófessjonal, við fengum afhenta dagskrá afmælisins og þar verður skrúðganga, töframaður og fleira.
Við fylgjumst með Rockstar hérna í Kína líka. Ég hitti einmitt indverska konu á leikvellinum sem nefndi Magna við mig þegar ég sagði Ísland, Magni er semsagt tekinn við af Björk og Sigurrós.
Við horfðum á þáttinn í gær með Huga, hann er á kristilegum tíma hérna. Hugi furðaði sig á því hversvegna það væru svo margar stelpur í áhorfendaskaranum. Ég sagði nú að stelpur væru oft hrifnar af rokkurum og hljómsveitargæjum. Þar sem hann er ákveðinn í því að eignast aldrei kærustu fannst honum það nú ekki merkilegt. En eftir sná umhugsun spurði hann pabba sinn: Gerðir þú rokk til að eignast kærustu?
Í kvöld fórum við Kjartan á einhverskonar foreldrafund í skóla strákanna. Bræðurnir fóru á tælenskan veitingastað með Atla og Yongjia. Þeir komu á eftir okkur Kjartani heim og virtust hafa skemmt sér mjög vel, Hugi tók myndir af gestu veitingastaðarins og Stirnir sofnaði eftir mikið hrísgrjónaát. Við Kjartan hittum Ms. D og Mr. Flesher og aðra foreldra, þau kynntu vetrarstarfið fyrir okkur. Allt lítur þetta mjög vel út.
Dalla

Í gær laugardag áttum við Kjartan 17 ára samvistarafmæli. Fyrsti kossinn var á Gauki á Stöng í september 1989. Fyrst um sinn vorum við nú aðskilin í sitthvoru landinu, ég á Spáni og hann í Frakklandi en við héldum það ekki lengi út og undirrituð söðlaði um og flutti til Nice.
Það voru nú engin sérstök hátíðahöld í tilefni dagsins en hann var ljúfur. Okkur var öllum boðið í hádegismat á spænskan stað. Alan sem stjórnar Optic var svona rausnarlegur. Við fengum lágt borð á dýnum og með púðum við bakið, allir berfættir. Bræðurnir hoppuðu kringum borðið og Alan hafði á orði að þeir væru orkumiklir. En öll fengum við góðan mat og stemmningin róaðist þegar strákarnir fóru yfir á næsta bás og hoppuðu þar.
Eftir matinn röltum við yfir á írskan bar O´Malleys en þar er frábær aðstaða fyrir krakka. Gott útisvæði með leiktækjum og föndurhorn inni. Yongjia og Atli hittu okkur þarna og Yongjia stóð sig vel í að leika við Huga og Stirni, þeir hreint og beint elska hana.
Við komum ekki heim fyrr en um sexleytið og þá elduðum við þorsk sem ég fann í Carrefour um daginn. Hann var mjög góður og strákarnir borða vel af fiskinum. Hugi kvartar nefnilega yfir því að það sé allt of oft kjöt í matinn.
Hugi var mjög glaður þegar hann kom heim úr skólanum á föstudaginn, hann lék sér alla leiðina heim við strák sem býr hérna hinu megin við götuna. Hann verður svo glaður þegar hann nær sambandi við krakka þó það sé ekki nema í smástund. Í frímínútum í síðustu viku sagðist hann hafa verið að skoða snigla með stelpu. Upplagt á rigningardegi.
Hann er farinn að hugsa mikið um afmælið sitt og vill helst byrja að bjóða strax en afmælið er í lok október. Hann hefur áhyggjur af því að vera ekki búinn að eignast vini fyrir afmælið. En hann er búinn að bjóða nú þegar einum litlum tveggja ára sem við hittum oft í sundi, hann á amerískan pabba og kínverska mömmu sá.
Vikan er að verða bókuð hjá mér, ég held uppteknum hætti og fer í hádegismat með mömmum úr skólanum. Einnig er ýmis sjálfboðavinna hjá skólanum og fundir í sambandi við hana í vikunni, mér finnst bara fínt að hafa dagskrá og hlakka til að taka þátt.
Dalla

Skólabíllinn og bræðurnir í aksjón, þessar myndir eru teknar áður en þeir fengu kínversku herraklippinguna, ég þarf að smella af þeim aftur. Úr leyni á Stirni því hann þrjóskast enn við í fyrirsætustörfum.
Ég fékk símtal kl 8:30 í morgun, var kölluð út í verkefni, shopping með Lethe. Ég brást vel við og var mætt á staðinn klukkutíma síðar. Uppskar nokkra hluti, Kjartan brosir þegar ég kem heim með pokana, ennþá... Ég hef tekið expathlutverkið nokkuð alvarlega undanfarið, shopping, nudd... á bara eftir að fara í hand og fótsnyrtingu og þá er þetta fullkomið.
En það er ekki leiðinlegt að hafa félagsskap á daginn. Lethe er fyndin týpa, hefur ekki unnið í þónokkur ár, hún notar búðarferðirnar til að halda sér í formi segir hún. Hún er fróðleiksnáma um verslunarvölundarhús Shanghaiborgar og ég sýg upp fróðleikinn og nýt hennar aðstoðar ef þarf að þrefa um verð. Hún er alin upp í Shanghai, þar sem hennar hús og hverfi stóð er nú risaverslunarmiðstöð. Skrýtið að eiga bara minningar um æskustöðvarnar, geta ekki heimsótt þær. Það eru margir í sömu sporum og hún, mikið hefur verið rifið og byggt nýtt hérna síðastliðin ár og áratugi.
Hugi var að segja mér um daginn hvað væri leiðinlegt við það að vera í Kína og þá nefndi hann helst að hann ætti enga vini hér, þeir urðu eftir á Íslandi. Ég sagði að ég væri í sömu sporum og hann, mínir vinir urðu líka eftir á Íslandi. En hann benti á að ég hefði Atla og Yongjia sem er alveg satt, en þeim kynntist ég hér. Það er skrýtið að vera svona á byrjunarreit og vera að leita sér að félagsskap, mér finnst stundum eins og ég sé orðin barn aftur. Viltu vera memm?
Það góða er að margir eru í sömu sporum og við hérna, fólk er að mynda ný tengsl og finna sig á nýjum stað, þetta er mikill lærdómur fyrir okkur.
Í bekknum hans Huga eru krakkar frá Írlandi, Hong Kong, Japan, Kóreu, Malasíu, Ameríku, Frakklandi, Svíþjóð og Taiwan. Hann verður ríkari eftir að hafa kynnst þessum krökkum. Í síðustu viku var bekkurinn að gera verkefni um nöfn og taka viðtöl við hvert annað um uppáhaldslit, ávöxt o.s.frv. Í þessari viku eru þau að læra um afmælisdaga og mánuði.
Ég hitti Ms. D, kennara Huga í dag til að ræða hlutverk mitt sem "room parent". Í því felst að skipuleggja dagskrá fyrir foreldrana þegar Ms. D vill fá þá inn í bekkinn til aðstoðar. Mér líst vel á þetta verkefni, flott fyrir pródúsentinn, vonandi verða foreldrarnir jafn meðfærilegir og skemmtilegir og idolbörnin mín síðasta vetur!
Ég náði mér í kvef í gær, ég var svo mikið á ferðinni, í loftkældum lestum og á göngu í hitanum inni á milli, fullkomin uppskrift að loftkælingarkvefi. Það er mjög rakt þessa dagana, eiginlega ómögulegt að vera útivið. Ég ferðast um með blævæng sem Yongjia færði mér og hann bjargar mér oft frá köfnun finnst mér.
Í næstu viku stefni ég á að byrja í kínverskunáminu, vonandi hef ég tíma á milli búðarferða, kaffimorgna með mömmum og annarra starfa. Ég verð að segja það að ég gleðst yfir því að hafa nóg að gera, þó ekki of mikið, allt er gott í hófi.
Dalla

Þriðja skólavikan að byrja á morgun, rosalega líður tíminn hratt. Bráðum erum við búin að vera hérna í 3 mánuði.
Ég sótti Huga í skólann á föstudagsmorgun, hann var með hlustarverk og hjúkrunarfræðingurinn hringdi í mig. Hann grét og hélt um eyrað en leið nú betur þegar ég kom. Líklega bara hlustarverkur eftir langa sundferð á fimmtudeginum sem lagaðist þegar leið á daginn.
Við fórum saman eftir hádegi á föstudagssamveru í skólanum sem verður á tveggja vikna fresti í lok skóladags. Skólastjórinn og fleiri kennarar spila í hljómsveit og halda uppi fjöri, Stirni fannst þetta rokk skemmtilegt sagði hann. Bræðurnir sátu með sínum bekk og foreldrarnir aftast. Allir nýir nemendur og kennarar voru kallaðir upp á svið og kennararnir látnir dansa þar við undirleik og söng. Einnig fer hver bekkur upp á svið og hneigir sig og fær klapp að launum. Þegar líður á skólaárið fá bekkirnir stærra hlutverk á samkomunni. Það var líka sungið fyrir afmælisbörn sumarsins, sérstakur SCIS afmælissöngur. Við lærðum líka slagorð eða hvað maður á að kalla það skólans en það er Gooooooo dragons!!! og hendurnar opnast eins og drekamunnur og skella svo saman í lokin. Nemendur hafa þetta viðurnefni, drekar.
Ég fékk að sitja í skólabílnum á heimleiðinni, börnin voru greinilega þreytt, þrjú þeirra sofnuðu á leiðinni.
Kennarinn hans Huga sagði að hann hefði átt góðan dag í skólanum á fimmtudaginn. Kennari Stirnis segir að hann sé farinn að taka meira þátt í kennslustundum og jafnvel reyna að tjá sig á ensku. Það finnst mér gott eftir rúma viku í skólanum.
Í gær fór ég með strákana á hárgreiðslustofu, lubbinn hefur vaxið mikið í sumar og þeir treystu mér ekki í verkið. Við fórum bara á stofu hérna í næstu götu, ekta kínverska. Það var vel tekið á móti bræðrunum og þeir voru lagðir til við vaskinn og hárið þvegið. Þeir eru ekki vanir að fá hárþvott þegar þeir fara í klippingu en þeim fannst þetta bara gott. Í stólnum voru þeir með nokkrar herramannsbækur sem þeir skoðuðu meðan verið var að klippa þá. Útkoman er mjög fín, þeir eru hæstánægðir sjálfir. Ég ætlaði nú ekki að trúa því þegar ég var að borga, klippingin fyrir þá báða kostaði tæpar 200 ikr. Ekki hægt að segja annað en að hárgreiðslustofur hérna eru ekki okurbúllur, nema þá þær sem eru stílaðar inn á útlendinga. Þegar ég fór í klippingu borgaði ég svona 1800 fyrir það en hárgreiðslumaðurinn bauð mér upp á maska í hárið sem mér fannst bara góð hugmynd þangaði til hann sagði mér hvað hann kostaði, aðeins 13.000 ikr, nei takk!
Við hjónin fórum út á laugardagskvöldið, Daisy káta kom og passaði. Við fórum á veitingastað sem heitir People 6 en People 7 er líka í Shanghai og hinir í Japan og Taiwan. Þetta er mjög flottur staður, það er ekki auðvelt að komast inn á staðinn, smá trikk. Ég kom á eftir Kjartani, Atla og Ryan og ég stóð og veifaði á þá inn um gluggann til að biðja þá um hjálp við að komast inn. Þeir létu mig bara finna út úr þessu og það tókst að lokum. Salernið er völundarhús og allt í speglum, við Yongjia fundum það þó en á People 7 staðnum er víst svo flókið að komast inn á salernið að liggur við undirmigu.
Matseðillinn er kínverskt nouvelle cuisine, mjög góður matur og skemmtilegur félagsskapur líka. Á eftir fórum við á bar sem heitir Zapatas, fullt af expats/útlendingum þar og eightiestónlist á fóninum. Þar er dansað uppi á barnum líka og Ryan og Atli skelltu sér upp og ég prófaði líka með þeim. Við fórum líka á skemmtistaðagötuna Tongrengötu, á tvo staði þar. Þannig að ég fékk smá innsýn í næturlíf Shanghæborgar sem Kjartan var búinn að prófa áður en ég kom á staðinn.
Nú eru strákarnir sofnaðir, Hugi inni í tjaldi í herberginu, hann saknar þess mikið að hafa ekki farið í útilegu í sumar. Ég þarf að herða upp hugann og fara í langferð á morgun til PuDong að sækja vegabréfin okkar með dvalarleyfinu, ég fresta því endalaust, nenni ekki að sitja þarna og bíða.
Dalla

Kókómjólkurmálið stóra er orðið stærra! Kennarinn hans Stirnis er sammála mér í því að bjóða ekki upp á sykurdrykki með hádegismatnum, eða fyrir hann eins og börnin eru að gera, fylla sig af kókómjólk áður en þau smakka matinn. Hann benti mér á að benda skólastjóranum á þetta sem ég gerði í tölvupósti. Honum fannst þetta ekki vera vandamál, ég ætti að geta kennt mínu fjögurra ári barni að velja rétt, taka vatn framyfir kókómjólkina. Ef hann myndi láta breyta matseðlinum þannig að hann yrði hollari myndu aðrir foreldrar kvarta, hann er greinilega ekki að nenna að svara þreytandi foreldrum eins og undirritaðri. En ég læt þá bara þar við sitja að setja Stirni í kókómjólkurstraff í skólanum. Ein mamman sagði við mig í morgun að henni væri sama þó hin börnin drykkju bjór með matnum bara ef hún gæti fengið sitt barn til að borða matinn og drekka enga kókómjólk. Við tékkum á því hvað aðrir foreldrar í bekknum segja, hart fyrir þau greyin að vera með djúsið fyrir augunum en mega ekki fá, kannski bara þau tvö í straffi við borðið.
Ég fór á kaffimorgun hjá foreldrafélaginu í morgun. Hitti nokkrar nýjar mömmur. Þar af eina kínverska sem bjó á Íslandi í eitt ár fyrir rúmum tíu árum, hún trúlofaði sig þar. Maðurinn hennar líka kínverskur bjó víst í nokkur ár á Íslandi. Þessi kona vinnur hjá stærsta ríkisrekna fjölmiðlabatterí í Shanghai, sjónvarpsstöðvar og allur pakkinn. Engir útlendingar eru í vinnu þarna en ég get kannski fengið að kíkja á þetta, það væri áhugavert að sjá.
Ég skráði mig sem room-parent í Huga bekk, þá aðstoða ég kennarann að einhverju leyti, veit ekki alveg hvað felst í mínu hlutverki. Skilst að ég gæti t.d. lesið fyrir bekkinn. Hugi varð glaður þegar ég sagði honum þetta, hann sagði að þá yrði einn kennari sem talaði íslensku.
Stirnir var spekingslegur hérna í gærmorgun. Hann kom til mín og tilkynnti: Mamma, ég held að það sé ekki góð hugmynd að þú hittir mig í skólanum! Ég heilsaði nefnilega upp á hann þar á mánudaginn og hann grét þegar ég fór, eitthvað sem hann gerir ekki hérna á morgnana þegar við kveðjumst. Í morgun passaði ég mig á því að láta hann ekki sjá mig en hann var úti í frímínútum þegar ég kom á staðinn. Hann var voða duglegur sá ég að hlaupa til þegar hringdi inn og stilla sér upp í röð með börnunum í sínum bekk.
Hugi lýsti yfir óánægju sinni með það að hann kæmi alltaf fyrstur í skólann í sínum bekk, enginn kennari kominn. Ég hafði samband við kennarann og komst að því að hann var að mæta 20 mínútum fyrr en hin börnin, ekki furða að honum leiðist að sitja einn á morgnana og bíða. Ég fékk fram breytingar á skólabílnum, þeir verða sóttir tíu mínútum seinna núna, 7:35 í stað 7:25 áður. Það er nóg að gera hjá mér að rekast í þessum erindum á daginn, skrifa tölvupóst og hringja í skólann. En ég vil endilega koma öllum óskum strákanna á rétta staði ef eitthvað er hægt að laga þá geng ég á eftir þvi.
Stirnir er með samskiptabók okkar kennarans í töskunni sinni og þangað kemur hann skilaboðum til okkar og öfugt. Mr. Flesher er duglegur að láta mig vita hvernig Stirni líður, hvort hann borðar, er þreyttur o.s.frv Eitthvað sem maður fékk beint í æð á Íslandi en þarf kannski að leita frekar eftir hér, þetta venst eins og annað.
Næsta event foreldrafélagsins er food fair en þá útbúa foreldrar mat frá sínu heimalandi og bjóða upp á á básum á skólalóðinni. Það er selt inn á staðinn og þetta er helsta tekjulind félagsins fyrir árið. Ég fór að örvænta, sé mig ekki fyrir mig eina með einhvern stand frá Íslandi með hákarl eða annað góðgæti. En mér skilst að ég gæti farið í samflot með öðru landi, bara spurning við hvern ég vil vingast. Ef einhverjar tillögur að mat, sem ég gæti fengið hráefnið í hérna í Shanghai koma upp í hugann þá má endilega senda mér póst eða komment.
Sjésjé, Dalla

Helgin var bara ágæt, rólegur laugardagur heimavið, strákarnir vildu bara vera heima að leika. Við sátum með Atla á svölunum um kvöldið og drukkum vín og bjór. Líklega of mikið því, heilsan var ekki nógu góð á sunnudeginum.
Við fórum þó, með Atla með okkur niður í bæ og settumst á Barbarossa, stað í miðjum garði á People´s square og borðuðum hádegismat. Á eftir röltum við um garðinn og strákarnir fjórir prófuðu klessubíla og önnur leiktæki.
Strákarnir voru bara sáttir við að fara í skólann í morgun. Ég fór líka í skólann á eftir strákunum, á fund hjá foreldrafélaginu sem bauð nýja foreldra velkomna. Stjórn félagsins fór yfir dagskrána og þar má meðal annars finna kvöldverð á miðjum vetri sem foreldrafélagið býður kennurum til og þakkar þannig fyrir þeirra störf. Mér skilst að það sé mikið fjör þetta kvöld. Þetta finnst mér góð hugmynd, að hitta kennarana í öðru umhverfi og skemmta sér með þeim. Einnig verður sérstakt prógramm fyrir þá sem eru nýfluttir til borgarinnar, þeir fá góð ráð og farið verður yfir þær tilfinningasveiflur sem geta fylgt því að flytja á nýjan og framandi stað. Svo verða kaffimorgnar og miklu fleiri viðburðir á skólaárinu. Ég tók að mér að sjá um hæfileikasýningu barnanna sem verður í apríl. Þá sýna börnin ýmis atriði, mér skilst að hálfur skólinn hafi troðið upp síðasta vetur.
Ég kíkti á Stirni í hádegismatnum og leist nú ekki alveg á það sem ég sá. Á borðinu hjá börnunum er boðið upp á drykki, kókómjólk og sykursafa. Það fyrsta sem ég sá Stirni gera var að þamba heila kókómjólk og svo snerti hann ekki á matnum. Þetta hefur hann greinilega verið að gera síðustu daga og kemur svo sársvangur heim úr skólanum. Maturinn var nú heldur ekki upp á marga fiska, pínulítill skammtur, tveir bitar af pylsu, hrísgrjón, einn biti af grænmeti sem var svo lítið að ég greindi það ekki og einn melónubiti. Ég ræddi málið við eina mömmuna í Stirnis bekk, við vorum frekar svekktar yfir þessum mat. Við vorum sammála um að það ætti ekki að bjóða uppá kókómjók fyrir matinn og bara ekki yfirleitt með matnum. Við ætlum að ræða við aðra foreldra og athuga hvort það náist ekki samstaða um að fjarlægja sykurdrykkina af borðinu og hafa bara vatn á borðinu. Þá myndu börnin kannski borða matinn sinn.
Ég fór síðan í hádegismat með Lethe og Mihiri, Lethe er kínversk, mamma í Stirnis bekk, hún er gift Ástrala og Mihiri er indversk og á dóttur í fyrsta bekk. Það var voða gaman að borða með þeim, indælar konur. Eftir matinn fórum við á markað sem selur barnaföt og leikföng og þar fékk ég málningarsvuntur og stígvél á strákana.
Bræðurnir komu svo heim úr skólanum og höfðu frá mörgu að segja, þeir berjast um orðið. Þeir voru glaðir og svangir að venju.
Dalla

Föstudagskvöld og skólastrákarnir eru sofnaðir.
Þeir verða glaðari með hverjum deginum í skólanum finnst mér. Hugi segir frá þegar hann kemur heim, hann fór í tölvur og tónlistartíma í dag, tónlistarkennarinn virðist vera klár að spila á trommur.
Stirnir segir að það sé gaman að leika í skólanum. Hann vill ekki borða hádegsimatinn þar, segir að hann sé ógeð, vill ekki einu sinni smakka. Hann borðar bara nestið og kemur sársvangur heim seinnipartinn. Hugi borðar matinn og lætur vel af honum.
Ég held áfram mínum verslunarferðum til að safna saman græjum fyrir skólann, ég finn hvergi málningarsvuntur. Kennnarinn sagði að strákarnir gætu notað gamla skyrtu af mér eða Kjartani en það er nú ekki beint það sem maður flytur með sér á milli landa, gamlar skyrtur.
Ég fór í IKEA í gær en þar voru allar svuntur uppseldar. Mér fannst ég næstum komin heim í IKEA, kannaðist við mig þar, ekki jafn framandi umhverfi og hérna í kringum mig. Ég nældi mér í kjötbollur, frosnar og bauð upp á í kvöld með sósu, þær féllu í góðan jarðveg.
Einnig er ég að svipast um eftir stígvélum en regntímabilið hlýtur að vera liðið því ekki sé ég stígvél neinsstaðar. Vonandi fer þessum fellibyljum að linna, manntjón hefur verið mikið. Í dag var hvasst í borginni, Yongjia sagði að það væru leifar af fellibyl að ganga yfir.
Við höfum haldið áfram að fara í sund fyrir kvöldmat, það eru margir krakkar í sundi á þessum tíma og einn sundkennarinn er ofan í líka og leikur við krakkana, mikið fjör.
Ég hef nú lítið álit á sundlaugarvörðunum hérna, þeir snúa oftast baki að lauginni, lesa bók eða eru í símanum. Í gær var einn þeirra að klippa á sér neglurnar á sundlaugarbarminum, oj segir pempían ég! Kjartan var einu sinni í sundi og enginn vörður sjáanlegur. Þegar hann birtist gekk hann að lauginni og skimaði ofan í hana til að athuga hvort einhver lægi á botninum líklega. Sá væri nú löngu dauður á meðan vörðurinn brá sér frá.
Ég var stödd í búð í dag og þar stóð afgreiðslumaðurinn fyrir framan búðarborðið og klippti á sér neglurnar, það er snyrtilegt að vera með vel klipptar neglur en óþarfi að gera þetta á vinnustaðnum. Annars eru margir kínverskir karlmenn með langar neglur eða þá eina mjög langa nögl á litlafingri. Ég fæ hroll bara við að skrifa þetta, ég hlýt að vera með einhverja naglafóbíu.
Góða helgi, Dalla.

Fyrsti skóladagurinn í Kína liðinn og bræðurnir sofa, þeir voru ansi þreyttir í kvöld eftir heilan skóladag.
Skólabíllinn sótti okkur kl. 7:35, lítið rúgbrauð sem rúmar 7 börn, bara huggulegt. Ég fékk að fljóta með en fékk nú ekki góðar kveðjur frá skólastjóranum við komuna á skólalóðina. Hann sagði að þau vildu nú frekar að börnin gerðu þetta alveg sjálf frá fyrsta degi. Ayi/frænka er með börnunum í bílnum og fylgir þeim áleiðis í kennslustofurnar, ég varð nú ekki vör við að hún væri með lista yfir kennslustofur barnanna en ég sýndi henni hvar Stirnir verður staðsettur og ég býst við að Hugi reddi sér sjálfur.
Mér tókst að koma Stirni fljótt og vel inn í stofuna áður en hann færi að biðja mig um að vera áfram enda fékk ég skýr skilaboð um það í gær hjá kennararanum hans um að það vildi hann ekki. Hugi fór sjálfur í sína stofu og ég fylgdi á eftir til að sjá hann fara inn.
Ég fór í megainnkaup í Carrefour, Stirni vantaði ýmislegt fyrir skólann, teppi fyrir næðistundina, tannbursta og tannkrem, slopp fyrir málningarvinnu og annað sem ég er að finna til, er ekki búin enn. Mér tókst að fylla örugglega 20 poka og tók svo leigubíl heim.
Eftirmiðdagurinn fór svo í það að merkja skólafötin, smá tiltekt og líta á klukkuna. Fimmtán mínútum fyrir áætlaðan komutíma skólabílsins var ég komin út á tröppur. Bræðurnir voru brosmildir við komuna en Stirnir sagði að skóladagurinn væri langur. Hugi sagði fyrst að það hefði verið lítið að gera, kannski ekki nema von svona fyrsta daginn. Á morgun fer hann í íþróttir og það brýtur upp daginn hjá honum.
Hann var ekki sáttur við það að fá heimavinnu eftir fyrsta daginn og það var þónokkur grátur áður en hún var gerð, sem var svo lítið mál þegar til kom. Hann var neikvæður út í skólann en ég held að það sé tilfallandi, hann er að stíga upp úr veikindum og er orkulítill og það hefur sitt að segja. Hann verður örugglega jákvæðari á morgun.
Stirnir sagði fátt um sinn dag, vildi engum spurningum svara. Hugi sagðist hafa séð hann í matsalnum og veifað honum en sagði að Stirnir hefði verið of feiminn til að svara kveðjunni.
Við fórum í sund fyrir kvöldmatinn sem var mjög hressandi, það voru margir krakkar í lauginni og fjör. Bræðurnir lognuðust svo út af eftir kvöldmatinn.
Það er byrjað að rigna eftir tveggja vikna hlé, rigningin er kærkomin, hún kælir loftið og hreinsar. Verst að hún hefur líka áhrif á skilyrðin á kapalsjónvarpinu okkar.
Dalla

Kvöldstemmning í Qingdao, útsýni frá hótelsvölunum.
Ég gleymdi alveg að minnast á það að Stirnir safnaði nokkrum nýjum bannskiltum í sarpinn þar. Til dæmis var skilti á flugvellinum sem bannaði það að taka krabba með í handfarangri.
Stirnir hélt því fram líka að það væru skilti á götum Qingdao sem bönnuðu það að leggjast í götuna, við vitum ekki alveg hvaða skilti hann las þessa merkingu út úr.

Við fórum í skólann í dag til að hitta kennara strákanna, Ms. D kennir Huga, hún er viðkunnanleg kona. Ég heyrði að hún hefði farið í fallhlífastökk í sumarleyfinu, hún er nú samt á virðulegum aldri.
Hugi merkti hólfið sitt og við fengum upplýsingar um kennsluna. Hann verður í aukatímum í ensku til að byrja með og svo lærir hann líka mandarín/kínversku. Fyrir utan venjulegar kennslustundir fer hann í tölvukennslu, tónmennt og íþróttir. Það eru 15 krakkar í bekknum hans, við hittum eina ameríska stelpu en ég veit ekki hverra þjóða aðrir bekkjarfélagar eru.
Kennari Stirnis heitir herra Flesher, líka viðkunnanlegur maður sem er að kenna sitt fjórða ár í þessum skóla. Stirnir var hrifinn af sinni skólastofu enda nóg af dóti þar, bræðurnir undu sér við að strauja, byggja og púsla meðan ég blandaði geði við aðrar mömmur. Ég nældi mér í nokkur nafnspjöld og dreifði mínu. Það virðist vera grundvöllur hjá mömmum í Stirnis bekk að hittast í kaffi á morgnana og ég er glöð yfir því.
Stirnir verður ekki í neinum aukatímum í ensku, á bara að læra með hinum. Hann fer í tíma í mandarín líka.
Mömmurnar sem ég talaði við voru kínverskar en giftar, önnur þeirra ástrala og hin ameríkana. Einnig hitti ég franska mömmu sem á strák sem er með Stirni í bekk og annan í fyrsta bekk eins og Hugi, bara ekki í sama bekk. Við ræddum það að hittast kannski og leyfa strákunum að leika.
Mér sýndist meirihlutinn í bekknum vera stelpur, hann er nú vanur því frá leikskólanum að vera í kvennaveldi og kann því vel. Í bekknum hans eru 11 krakkar. Hvor kennari er með aðstoðarmann með sér mestallan tímann.
Mér fundust Hugi og Stirnir vera ánægðir með þetta allt saman, Hugi var þungur á brún til að byrja með en svo lyftist á honum brúnin. Það verður gaman fyrir þá að vera í samneyti við krakka. Það eina sem ég hef áhyggjur af er skólabíllinn, þeir verða sóttir upp að dyrum og skilað líka. En í skólanum eiga þeir að koma sér sjálfir í sínar stofur skilst mér. Ég ætla að reyna að snapa mér far í fyrramálið með bílnum og fylgjast með hvernig þetta fer fram. Vonandi verður Stirnir sáttur við að skilja við mig, kennarinn hans er ekki hrifinn af því að foreldrar séu að "flækjast fyrir" til að byrja með. Seinna meir geta foreldrar komið inn og aðstoðað, jafnvel lesið fyrir krakkana og hjálpað til í vettvangsferðum.
Heilsan fer batnandi hjá bræðrunum, þeir eru kannski ekki í sínu besta formi en við höldum að það sé mikilvægt að vera í skólanum fyrstu dagana. Matarlystin er að koma til baka og Hugi raðaði í sig salati og sveppasúpu áðan. Stirnir hélt því fram að hann borðaði ekki sveppi sem er nú ekki satt.
Dalla

Það eru ennþá veikindi á heimilinu, strákarnir voru skárri á laugardaginn en versnaði aftur í gær. Þeir hósta út í eitt og eru báðir með hita.
Kjartan fór með þá til læknis í dag meðan ég fór að stússast í dvalarleyfismálum fyrir okkur mæðginin. Bræðurnir eru komnir á lyfjakokteil, sýklalyf, hóstamixtúru og slímlosandi. Læknirinn sagði að þetta ætti að virka fljótt sem ég vona að það geri því við eigum að fara á morgun í skólann að hitta kennarana þeirra. Á miðvikudaginn byrjar síðan skólinn.
Læknirinn sagðist búast við Kjartani aftur með strákana í vetur, það væri eðlilegt að þeir veiktust í samneyti við krakkana í skólanum. Bræðurnir hafa nú verið hraustir yfirleitt, við vonum að þessar hrakspár læknisins standist ekki.
Helgin var róleg vegna veikindanna. Ég fór í innkaup á laugardagsmorguninn, ekkert til á heimilinu og sneri til baka með fulla innkaupakörfu og nokkra poka hangandi utan á mér. Kjartan leit á mig þreytta og sveitta og pantaði handa mér nudd, klukkutíma síðar var ég sest upp í leigubíl á leið í nuddið.
Ég fór í tveggja tíma meðferð, fyrst heilnudd kínverskt en þá fór ég í náttföt einhverskonar og var nudduð í gegnum teppi að auki. Nuddarinn þrýsti mikið á mig og þetta var mjög notalegt. Síðan var ég leidd niður í herbergi með nokkrum lazy boy stólum þar sem verið var að nudda fætur fólks. Fyrst fór ég í heitt fótabað og svo tók við fótanudd. Þetta var svo þægilegt að ég náði örugglega að dotta og slefa smá líka. Vona að ég hafi ekki hrotið líka.
Ég geispaði mikið á leið heim í leigubílnum en ég var alveg endurnærð eftir þessa meðferð.
Dalla

Þá er komið að ferðasögu frá Qingdao en fyrst vil ég byrja á því að þakka fyrir allar afmæliskveðjur í tölvupósti, mér þykir vænt um hvað margir hafa munað eftir afmælinu mínu!
Við flugum til Qingdao á laugardaginn, ferðin var tíðindalaus, bræðurnir eru orðnir mjög ferðavanir. Okkur féllust eiginlega hendur við komuna á hótelið, við löbbuðum út á svalir og ströndin blasti við en aldrei höfum við séð jafnþéttsetna strönd, það var eins og við værum lent á mauraþúfu. Það er reyndar ekki rétt að segja þéttsetna því flestir virtust standa á sandinum og fólk stóð langt út í sjó.
Við fylgdumst með ströndinni fram á kvöld og alveg fram í myrkur og ekkert virtist mannþröngin láta á sig fá þó dimmt væri orðið, alltaf voru jafn margir á ströndinni.
Daginn eftir var aðeins þolanlegra á ströndinni og við skruppum í sjóbað um morguninn, þessi mynd er tekin þann dag:


Bræðurnir undu sér vel við leik í sandinum. Reyndar var ég hissa á því að sólargeislar næðu á þá því á tímabili var mikil mannþröng í kringum þá, fólk stóð og fylgdist með leik þeirra og dáðist að þeim. Ég lá í sólbaði skammt frá og vitjaði þeirra í flæðarmálinu. Ég spurði Huga hvort það væri ekki allt í lagi og hann svaraði yfirvegaður að fólkið væri bara að fylgjast með, vanur maður.
Við Kjartan vorum hálfáttavillt þarna í byrjun, við erum kannski ekki vön því að þurfa að redda okkur sjálf, höfum ferðast með kínverjum áður sem hafa aðstoðað við að finna veitingastaði, panta mat o.s.frv. Okkur gekk illa að finna veitingastaði fyrst í stað, þeir voru ekki við ströndina. Það er ekki hægt að segja að hérna sé þessi evrópska stemmning sem við erum vön, veitingastaðir og kaffihús við ströndina með notalegum terrössum. Við söknuðum þeirrar stemmningar og vorum á tímabili að hugsa um að reyna að finna hótel þar sem mannfjöldinn væri ekki svona svakalegur en það varð nú ekkert af því.
Kjartan fann upplýsingablað á hótelinu og eftir það gekk okkur betur að finna út úr veitingastöðum og afþreyingu. Við fórum á einhverskonar sædýrasafn og sáum hákarla, krókódíla og margskonar fiska. Við röltum eftir strandlengjunni og horfðum á hafið, sáum krabba og fylgdumst með endalausum brúðarmyndatökum við ströndina. Qingdao virðist vera staðurinn sem fólk kemur til að fá brúðarmyndatöku. Það er svolítið fyndið að ljósmyndararnir virðast vera svipaðar týpur, þeir eru einu mennirnir sem maður sér með sítt hár hérna. Flestir eru með þessa stuttu herraklippingu en ég hef séð nokkuð marga ljósmyndara að störfum og það sést utan á þeim við hvað þeir starfa.
Við vorum búin að fá leigubílstjóra til að keyra okkur upp í Laoshan fjall á miðvikudaginn og ætluðum að ganga þar um og skoða okkur um. En þann dag vöknuðu bræðurnir með háan hita, beinverki og hálsbólgu. Kjartan sendi bílstjóranum afboðun á kínversku og fékk löng skilaboð til baka sem Kjartani tókst að þýða með aðstoð símans. Hann sagði að bræðurnir ættu að drekka vatn og borða melónu til að ná heilsu aftur.
Við eyddum semsagt deginum á hótelherberginu, bræðurnir lágu fyrir og báru sig illa. Þeir hafa aldrei verið svona samtaka í veikindum áður.
Á fimmtudeginum ákváðum við að gera aðra tilraun með fjallið og bílstjórinn sótti okkur kl. 9. Við byrjuðum á því að sækja lyf í apótek og héldum síðan í átt að fjallinu. Þá urðu bræðurnir samtaka aftur í gubbi, Hugi náði út úr bílnum en Stirnir gubbaði á buxurnar. Hann fór á fjallið á nærbuxunum.
Okkur Kjartani leist nú ekki á þetta að draga þessa sjúklinga upp á fjall en við vissum af því að það væri hægt að fara upp með kláfi og það bráði aðeins af bræðrunum eftir gubbið svo við létum slag standa.

Ferðin í kláfinum gekk bara vel og upp komumst við. Við gengum aðeins eftir stíg í fjallinu en sölubásar byrgðu sýn og ég hafði ekki undan að bægja frá mér mönnum sem vildu bera mig í burðarstól. Þetta var ansi túristískt að okkar mati, við höfðum séð fyrir okkur fjallaferð úti í náttúrunni. Kjartan hefur gefið út þá yfirlýsingu að næsta ferð verði farin til Tíbet eða Nepal.
Á heimleið frá fjallinu stoppuðum við á veitingastað með bílstjóranum okkar, þarna var boðið upp á sjávarfang í vatnsbúrum og Kjartan fór í það að velja hádegismatinn. Hann valdi fisk einn sem var tekinn og honum slengt í gólfið, settur upp á vigt, var 1,4 kíló og svo inn í eldhús.
Þetta var afmælisdagur undirritaðrar, fiskurinn bragðaðast vel og líka skeljarnar.

Eftir matinn fengum við reikninginn og þá var nú upphæðin ansi há, Kjartan rak augun í það að fiskurinn hafði þyngst um kíló og var ekki sáttur við það. Honum tókst þó að lækka reikninginn eftir mikla rekistefnu, hann er orðinn nokkuð góður eftir nokkurra vikna kínverskulærdóm!
Það var reyndar fyndið þegar Kjartan og bílstjórinn voru að tala saman í framsætinu á leigubílnum, þeir sendu skilaboð á milli sín í símunum. Svo var bílstjórinn með frasabók líka, til dæmis notaði hann frasann "If you don´t mind I´d rather have some tea" þegar við fórum upp í kláfinum. Okkur þykir líklegt að þetta sé algeng afsökun í Kína.
En bræðurnir hafa endurskírt Qingdao, nú gengur hún undir nafninu Lasnaborg í Gubbulandi.

Við flýttum för heim, komum heim í gær, okkur leist ekkert á það að eyða helginni á bjórhátíð, mannfjöldinn hefur líklega tvöfaldast á ströndinni við það.
Hugi og Stirnir voru glaðir að koma heim og þeir eru að skána, þetta er meira kvef í þeim núna.
Skólinn byrjar í vikunni og við erum búin að fá áætlun skólarútunnar, þeir verða sóttir kl. hálfátta og skilað heim kl. 15:45.
Dalla

Óveður á Taohua eyju í síðustu ferð.

Þá erum við ferðbúin, sundföt og sólarvörn komin ofan í tösku.
Tönn númer tvö datt í morgun, hún fer með okkur í boxi. Hugi vonast til að það verði sjónvarp í flugvélinni, þannig sé það í öllum kínverskum flugvélum.
Dalla

Þá er skólabúningurinn kominn í hús. Við gerðum okkur ferð mæðginin í dag til að sækja hann og fengum afhenta stuttermaboli og stuttbuxur fyrir sumarið og svo vetrarútgáfuna, síðbuxur og síðermaboli ásamt flíspeysu.
Stirni leist illa á það fyrirfram að þurfa að vera í búningi í skólanum, ég held að hann hafi haldið að þetta væri einhverskonar súpermanbúningur. Þegar hann mátaði hinsvegar búninginn vildi hann ekki úr honum. Hugi lýsti því yfir að bolurinn væri mjúkur og notalegur svo ég býst ekki við miklum vandræðum þegar hann þarf að skrýðast honum daglega.
Eina vandamálið er að buxurnar virðast tolla illa um bumbuna á bræðrunum eða réttara sagt bumbuleysið heldur þeim illa uppi. Stirnir missti buxurnar margoft niður um sig í dag, hann var nú líka að gera sér það að leik. Ég þarf að finna lausn á þessu, má ekki vera of flókið svo þeir geti leyst fljótt frá sér þegar þess þarf.
Hugi er að velta upp þeim áhyggjum þessa dagana að hann sér hræddur við að fara í skólann vegna lítillar kunnáttu í ensku. Það vefst nú ekki fyrir honum að gera sig skiljanlegan við Yongjia svo ég skil ekki þessar áhyggjur. Honum gekk líka mjög vel á sumarnámskeiðinu, það komu ekki upp nein tungumálavandamál þar. Kennararnir í skólanum eru þaulvanir því að taka á móti mállausum krökkum á enska tungu svo þetta eru óþarfa áhyggjur hjá honum.
Við erum búin að panta okkur ferð til Quingdao/Tsingtao á laugardaginn og ætlum að dvelja fram á sunnudag 13. ágúst. Við verðum á hóteli við strönd svo það verður strandlíf og skoðunar ferðir í bland.
Dalla