Kenýaferð með abc – fyrsti hluti

 

Í haust stóð ég á krossgötum, ég var búin að búa í Kína í þrjú ár og vera eitt ár á Íslandi heimavinnandi með yngsta barnið, Eyju. Hún byrjaði í leikskóla í lok ágúst og þá gafst tími fyrir mig að hugsa mér til hreyfings. Eitt kvöldið horfði ég á sjónvarpsfréttir og þá sá ég umfjöllun um abc-skólann sem er á vegum abc barnahjálpar. Ég fékk hugljómun og ákvað að skrá mig í þetta tíu vikna nám, alla virka morgna. Sama dag og ég skráði mig í námið, fór ég í kaffi á minn gamla vinnustað Saga film. Þar var mér vel tekið og nokkrum dögum síðar bauðst mér að pródúsera áhugavert verkefni, heimildamynd um Laxdælasögu sem breskt framleiðslufyrirtæki gerir fyrir BBC4.  Þá var ég komin í íslenska pakkann fannst mér, vinnu og skóla, eiginlega alveg óvart.

Vinnan var mjög skemmtileg, ég sá um að finna viðmælendur og setja upp tökuplan í samvinnu við leikstjórann Ashley Gething, við töluðum mikið saman á skype og ég tók prufuviðtöl við hugsanlega viðmælendur og sendi honum.  Ashley kom til Íslands til að skoða tökustaðina og við fórum vestur á söguslóðir, borðuðum plokkfisk og hittum viðmælendurna sem Ashley var stórhrifinn af.

Í lok október kom hann ásamt tökumanninum Patrick og umsjónarkonunni Ninu til Íslands og við héldum vestur til Þingeyrar, Hólmavíkur og í Dalina með Eika hljóðmanni. Við tókum líka upp í Reykjavík, á Þingvöllum og fórum tvisvar á sjó, einu sinni á víkingaskip, tökurnar stóðu í átta daga. Nú er klippingu lokið á myndinni “The Viking Sagas” og hún verður sýnd á Íslandsviku á BBC4 í maí.

Á Þingeyri með ungum leikurum sem túlkuðu Kjartan og Bolla unga.

Leikararnir Dagur, Anton og Ashley leikstjóri

Pikknikk úr skottinu á jeppanum í Kaldadal sem stóð undir nafni þennan dag.

En svo ég komi aftur að tilefni Kenýaferðarinnar og abc-skólanum þá var námið áhugavert og námsefnið fjölbreytt, fyrirlestrar um þróunarhjálp, mannfræði og við fengum tölur frá fulltrúum allra hjálparsamtaka sem starfa á Íslandi. Atli Dagbjartsson var með fyrirlestraröð sem heita Þar sem enginn er læknir  þar sem hann fjallaði um helstu barnasjúkdóma sem draga börn til dauða í þriðja heiminum og hvernig er hægt að aðstoða sem heilbrigðisstarfsmaður. Við lærðum um sjúkdóma og næringarfræði hjá læknunum Davíð Þór og Sigrúnu, barnasálfræði, framandi lönd og menningu og vorum kynnt fyrir starfsemi abc og margt fleira sem of langt er að nefna.

Nemendur voru á öllum aldri með ólíkan bakgrunn en fljótlega kom í ljós að meirihluti hópsins ætlaði í þriggja vikna vettvangsferðina sem var skipulögð í lok annar. Í Kenýa starfrækja hjónin Þórunn og Sammy barnaheimili á vegum abc þar sem 160 börn dvelja. Öll koma þau úr hörmulegum aðstæðum, eru munaðarlaus eða hafa búið á götunni. Einnig eru börn sem búa í fátækrahverfunum/slömmunum styrkt til skólagöngu, skólagjöldin eru ekki há en fyrir fjölskyldur er það oft neyðarúrræði að taka börnin úr skóla því ofan á skólagjöldin bætist  kostnaður við skólabúninga, skó og bækur. Í Nairóbí þar sem abc starfar eru ótal slömm og abc styður yfir 600 börn til skólagöngu og þá eru það stuðningsaðilar á Íslandi sem borga mánaðarlega og fyrir börnin sem búa á barnaheimilinu er upphæðin aðeins hærri. Fall krónunnar gerði starfið mjög erfitt og það varð að draga saman kostnað og til dæmis fá börnin á barnaheimilinu aldrei kjöt í matinn.

Nemendahópurinn hélt styrktartónleika fyrir brottför til að safna peningum til að færa barnaheimilinu. Þeir tókust vel með aðstoð tónlistarmanna sem gáfu vinnu sína. Inga Björg í nemendahópnum fékk leyfi frá Icelandair til að við gætum farið með 40 kíló af farangri hvert svo við fylltum öll aukatöskur með fatnaði, skóm og ritföngum sem nemendur Kársnesskóla gáfu.

Við lögðum af stað 23. nóvember, 14 nemendur og einn fararstjóri ,flugum í gegnum London og ferðalagið var tíðindalítið, gekk semsagt vel. Allar töskurnar skiluðu sér og við drifum í að flokka allt saman, stofan í húsinu þar sem hópurinn bjó var eins og lager. Öllu var svo pakkað aftur og ferjað á barnaheimilið.

Fyrsta daginn kom Pennina kennari og kenndi okkur að bjarga okkur á swahili sem er þjóðarmálið ásamt ensku. Við lærðum að kynna okkur, spyrja frétta og mikilvægi þess að heilsa með handabandi en í Kenýa heilsast allir með handabandi.  Við vorum búin að fá upplýsingar um það fyrir brottför til Kenýa að við mættum ekki vera í flegnum/stuttum/þröngum/gegnsæum fötum og  Pennina sagði við okkur að við sætum þarna í tímanum hjá henni bókstaflega allsnakin að hennar mati. Þá glitti í hné, axlir og rassa og við þurftum öll að venja okkur við að klæða okkur siðlega sem voru ekki góðar fréttir fyrir sóldýrkendur í hópnum.  En við vöndum okkur við þetta og móðguðum engan að við vitum með ósiðsamlegum klæðaburði.

Á þriðja degi var komið að því að hitta krakkana/unglingana sem búa á barnaheimilinu Star of hope. Við komum inn um hliðið á lóðinni og þar tók á móti okkur hópur af börnum sem söng og dansaði og mér vöknaði um augu að hitta loksins þessa skjólstæðinga abc. Við vorum leidd dansandi inn í kirkjuna á lóðinni og þar hófst móttökuathöfn sem stóð í nokkra klukkutíma þar sem börnin sungu, dönsuðu, héldu ræður, lásu ljóð og kennararnir léku fyndið leikrit þar sem stelpa var tæld af gæja, varð ólétt og varð þessvegna að hætta í skóla. Hvert tækifæri er greinilega nýtt til að fræða krakkana. Ræðuhöldin voru flott því Kenýamenn virðast vera mjög málglaðir og standa upp og halda tækifærisræður við hvert tilefni. Þarna töluðu foreldri barns, prestur, hverfisforingi, barn á heimilinu, starfsmaður, Sammy, Þórunn og loks undirrituð fyrir hönd hópsins. Ég þakkaði fyrir góðar móttökur og óskaði eftir frekari danskennslu fyrir stirðan Íslendingahópinn.

Við fórum síðan öll út og blönduðum geði við börnin og tókum myndir, oft að þeirra ósk. Þau eru miklar fyrirsætur og stilla sér upp eins og atvinnumenn:

Ég fékk líka að vera með á myndinni.

°

Þegar rigningarskúr dundi yfir hlupum við inn og nokkrar stelpur buðu mér inn í herbergið sitt. Börnin sofa í stórum herbergjum en gólfplássið er ekki mikið því kojur fylla herbergin. Það voru örugglega tuttugu til þrátíu börn í hverju herbergi. Stelpurnar spurðu mig út úr og ég sýndi þeim kveðju á lítill videovél frá Huga, Stirni og Eyju. Þá vildu þær taka upp kveðju til þeirra  á móti og sýna mér hvað þær gætu sungið og dansað fallega. Þetta varð heilmikil upplifun, við vorum ánægð með móttökurnar og börnin ánægð með gestina.

Næst dag var komið að fyrstu ferðinni okkar inn í slömm. Okkur var skipt í fjóra hópa þar sem voru þrír eða fjórir í hóp. Við löbbuðum af stað frá barnaheimilinu inn í Mathare slömmið og byrjuðum á því að heimsækja fjölskyldu þar sem dóttirin sem er sjö ára gengur í skóla vegna styrks frá abc. Heimilið var um 9 fermetrar og ekkert rafmagn inni. Móðirin þvær þvotta fyrir fólk og gengur yfir í næsta hverfi til að finna sér vinnu sem tekst kannski tvisvar í viku og faðirinn tekur við greiðslu í Matatu vagni en það eru bílar sem keyra um borgina, einhverskonar strætó. Þetta var eitt af fáum heimilum sem við komum á þar sem faðirinn er til staðar, á flestum heimilum hittum við einstæðar mæður eða ekkjur og það er vegna þess að þær eru í verstu aðstæðunum.

Í næsta húsi var kona með fjögur börn og það yngsta er mánaðargamalt. Hún býr hjá bróður sínum með börnin því maðurinn hennar fór frá henni. Svo hittum við Susan sem býr ein með þrjár stelpur og tvær þeirra ganga í skóla. Hún fór frá manninum sínum vegna barsmíða og er stolt af einkunnum stelpnanna. Í síðasta húsinu hittum við ekkju sem býr með 6 börnum og einu barnabarni. Það var mjög gott að hitta þessar konur og ræða við þær um þeirra aðstæður og alls ekki óþægilegt. Það hjálpar fjölskyldunum mjög mikið þegar börnin ganga í skóla því þar fá þau líka eina máltíð á dag.

Heimilin svokölluðu er þó varla hægt að kalla mannabústaði. Þetta eru kofar, oft er moldargólf, veggir og þak úr bárujárni og hriplekt. Fæstir hafa rafmagn og eldunaraðstaða er einhverskonar prímus. Fólk deilir kömrum með nágrönnunum og baðaðstaðan er fata með vatni. Flestir þurfa að kaupa allt vatn, bæði til neyslu og þvotta. Umhverfið er hræðilegt, við stikluðum yfir skítapolla og víða mátti sjá ummerki um fljúgandi klósett en þá gerir fólk þarfir sínar í plastpoka og hendir honum svo frá sér. Við vorum með sérstaka slömmskó, helst uppháa gönguskó. Við fórum alltaf inn í slömmin með öryggisgæslu með okkur, þá fylgdu verðir okkur allan tímann. Okkur fannst samt aldrei sem okkur væri ógnað.

Eftir þessar heimsóknir til abc fjölskyldna fórum við á barnaheimilið og hlustuðum á söng og ljóðalestur. Börnin vildu sýna okkur meira af því sem þau höfðu æft. Við kíktum í töskurnar með fötum og fleira sem við komum með og ég hef aldrei heyrt jafn mikil fagnaðarlæti og þegar krakkarnir sáu hvað var í töskunum. Börnin fengu að smakka abc súkkulaði, þrjá mola á mann og það var eins og þau hefðu fengið gull.

Næsta ferð inn í Mathare slömmið var vinnuferð því tilgangurinn var að hitta og taka skýrslur af fjölskyldum í neyð og þá þýðir það að börnin eru ekki skóla vegna peningaskorts. Félagsráðgjafar abc heyra sífellt af nýjum fjölskyldum og ferlið er þannig að þeir fara og hitta börnin og foreldrana, taka niður fjölskyldusöguna og upplýsingar um tekjur, leigu og meta hvort börnin verði sett á forgang inn í dagskólaprógrammið. Nú tókum við að okkur að taka niður upplýsingar og fylla út skýrslurnar með aðstoð félagsráðgjafans sem túlkaði líka fyrir okkur þegar fólk talaði ekki ensku. Við mynduðum líka börnin og síðan fara upplýsingarnar inn á vef abc þar sem tilvonandi stuðningsforeldrar finna þau.

Í fyrsta húsinu var fjögurra daga gamalt barn og Helena fékk að halda á því.

Götumynd úr Mathare-slömminu

Kúk og pisslækur

Vilina félagsráðgjafi sem fylgdi mínum hópi.

Þarna situr Gróa með tveggja ára strák sem á þrjú systkini, Kenneth ellefu ára, Henríettu sjö ára og Lavendu fimm ára en hún er mikið fötluð. Móðirin getur ekki unnið úti vegna fatlaða barnsins og faðirinn leitar að byggingavinnu daglega en fær ekki alltaf vinnu.

Henrietta 7 ára

Kenneth 11 ára

Þessi strákur heitir Ombisa og er fjögurra ára. Hann býr með mömmu sinni, langömmu og litlum bróður. Pabbi hans fór frá fjölskyldunni og er tekinn saman við nýja konu og sinnir börnunum ekkert. Í kofanum var eitt sófaskrifli og ekkert rúm, þau sofa bara á gólfinu.

Hérna er leikvöllurinn á Star of hope. Við komum með marga fótbolta og treyjur sem komu sér vel.

Inga Björg, Helena og Kristófer fengu flöskur frá Arion banka og fyrir hluta af ágóðanum var keyptur vatnshreinsibúnaður fyrir barnaheimilið. Í Kenýa er vatnsskortur og það koma upp margir sjúkdómar vegna óhreins vatns. George  Dima, Sammy og Þórunn taka við tækinu frá Ingu Björgu, Helenu og Kristófer á myndinni.

Í Soweto-slömminu  hittum við HIV smitaða móður sem var yfirgefin af eiginmanninum þegar hann komst að því að hún væri smituð. Kofinn hennar var í hörmulegu ástandi og hún hafði reynt að einangra með pappakössum.

Við Helena sitjum inni myrkrinu hjá konunni sem selur maís og þvær þvotta þegar hún hefur heilsu til. Þegar hún kemst ekki til að vinna fá hún og börnin ekki mat.

Stelpna fór að gráta þegar Bjarki ætlaði að mynda hana og Þórunn huggaði hana svo við næðum mynd af henni.

Falleg mæðgin

Við hittum móður sem átti erfitt með mál en hún fékk slag fyrir tveimur árum. Maðurinn hennar var í byggingavinnu og var ráðinn til að grafa grunn á landi. Einn daginn kom lögreglan og handtók hann því sá sem réð hann í vinnuna hafði ekki byggingarleyfi. Hann var þá dæmdur saklaus í fangelsi þar sem hann hefur verið í eitt ár og á eftir tvö ár af dómnum. Þessi kona hefur enga tekjumöguleika vegna heilsuleysis og býr með þremur börnum sínum við hörmulegar aðstæður. Ein  dóttirin býr hjá ömmu sinni í sveitinni en þar er ekki vel hugsað um hana. Nágrannarnir aðstoða af veikum mætti en oft þarf fjölskyldan að nærast á þunnum mjölgraut í marga daga. Konan grét sárt þegar við töluðum við hana en brosti þegar við kvöddum.

Vilina og Þórunn ræða við örvæntingarfulla móður og börnin hópast að Þórunni.

Gróa, Guðjón Ingi fararstjóri, Helena og Bjarki í Soweto-slömminu.

Lítil dúlla í Soweto.

Gróa varð amma margra barna í Kenýa

Kristófer, Rósa og Guðjón Ingi.

Í Mukuru Kwajenga slömminu hittum við móður fimm barna sem sagði okkur sögu sína. Maðurinn hennar dó fyrir tíu árum í sveitinni  eftir að hafa drukkið ólöglegt og eitrað brugg. Tengdamamma hennar kenndi henni um dauðann, brenndi ofan af henni og hrakti hana burt. Síðan hefur hún búið í slömminu í Nairóbí og unnið sem húshjálp. Elstu börnin eru uppkomin og hjálpa mömmu sinni en henni tekst samt ekki að aura saman fyrir skólagjöldunum handa yngstu sonunum sem eru 12 og 9 ára. Við tókum niður upplýsingar og kvöddum og gengum af stað. Þá birtist stelpa sem grét sárt og Vilina spurði hana hvað væri að. Hún endurtók bara “ ég vil líka fara í skóla, ég vil líka fara í skóla”. Við vissum ekki alveg hvernig þessi stelpa tengdist konunni en það kom í ljós að hún er systurdóttir hennar og fljótlega birtist strákur líka sem grét með ekka og var litli bróðir stelpunnar. Þá kom í ljós að þau búa þarna líka, pabbi þeirra  dó úr aids í sumar og mamma þeirra liggur fyrir dauðanum. Við tókum líka niður upplýsingar um þau og þegar við fórum voru þau bæði farin að brosa aftur.

Móðirin sem var hrakin burt af tengdamömmu sinni.

Systkinin sem grétu með frænda sinn á milli sín. Þau vildu bæði verða flugmenn en það er framtíðardraumur margra barna sem við hittum. Þau vilja líka verða fótboltamenn, kennarar og einn vildi verða endurskoðandi.

Við vorum ekki alla daga í slömmunum. Við vorum líka með nýju vinum okkar á barnaheimilinu en skólalok voru nýbúin og allir í jólafríi. Börnin höfðu tíma til að leika sér og fara í ýmsa klúbba eins og leiklist, ljóðalestur og söng. Þau voru mjög dugleg að perla skartgripi og nokkrir Íslendinganna lærðu af þeim. Tilgangurinn með perluvinnunni var að selja skartgripina og safna sjóði sem væri hægt að nota peninga úr og kaupa fjölbreyttari mat. Maturinn var ansi einhæfur, í hádeginu er oft baunakássa og ugali er þá borðað á kvöldin en það er búið til úr maísmjöli og borðað með grænkáli.

Rósa snyrtifræðingur kom með fullt af snyrtivörum og hún setti upp námskeið um hreinlæti og förðun. Við máluðum svo stelpurnar sem voru gullfallegar fyrir en urðu mjög ánægðar með smá gloss, kinnalit, augnskugga og maskara.

Tvær kenískar fegurðardísir.

Gróa og Helena í perluvinnunni með litlum vinum.

Meira síðar, Dalla

Namibía og Legoland

Við fjölskyldan vorum búin að láta okkur dreyma um Afríkuferð og Kjartan fann út að Namibía væri góður áfangastaður. Þar gætum við keyrt um sjálf og landið er fallegt og öruggt. Við skipulögðum ferðina og bókuðum gististaði í samvinnu við ferðaskrifstofu í höfuðborginni Windhoek en bókuðum líka hluta sjálf.

Stirnir, sem er mikill legomaður, hefur spurt mig reglulega í ár hvenær við gætum farið í Legoland og Hildur vinkona mín sagði mér að það væri Legoland í Windsor nálægt Heathrowflugvelli svo við slógum tvær flugur í einu höggi og stoppuðum í Legolandi á leið til Namibíu.

Mánudaginn 2. ágúst flugum við til London og eftir viðkomu á hóteli þar sem við hentum töskunni inn, já takið eftir töskunni, því ég pakkaði í eina tösku fyrir mig og krakkana, héldum við beint í Legoland. Stirnir sagði þegar við gengum inn í garðinn: Takk mamma fyrir að fara með mig í Legoland! Við vorum svo heppin að fyrrnefnd Hildur var á ferð með fjölskyldunni og við hittum þau í garðinum. Ari Karl eldri sonur Hildar er mikill vinur Huga og Stirnis svo þó við kæmum seint að degi til  í garðinn gátu þeir náð í nokkrar rússibanaferðir saman því raðirnar höfðu styst .

Hugi og Stirnir fengu hláturskast þegar Kjartan benti þeim á ferðafélaga þeirra á myndinni, svartklæddur og lítur út eins og draugur.

Litlu ferðalangarnir Davíð og Eyja með Hildi fá sér snarl og drykk meðan stóru strákarnir fara í rússibana.

Eftir nokkra  fjöruga klukkutíma í Legolandi fórum við með Hildi og fjölskyldu inn í miðbæ Windsor og fengum okkur að borða saman. Eftir matinn vorum við nokkuð uppgefin og fórum beint heim á hótel að sofa.

Ari Karl, Stirnir og Hugi fá sér japanskan mat og Hugi sýpur á miso-súpu sem hann kynntist í Japan og sagði þá að hann vildi borða hana daglega.

Daginn eftir vöknuðum við snemma og fórum beint í Legoland. Indæll leigubílstjóri keyrði okkur og ég bókaði hann til að sækja okkur aftur síðdegis. Strákarnir skemmtu sér vel og Eyja líka sem fékk að fara í smábarnatækin og leika á vatnaleiksvæði í sundbolnum. Stirnir hreifst mikið af Minilandi þar sem allt var byggt úr kubbum.

Stirnir var hrifinn af öllu sem var byggt úr legokubbum.

Eyja fékk sér snúning í hringekjunni.

Og lestin er í uppáhaldi.

Stirnir í legoljónskjafti.

Bílstjórinn okkar mætti á umsömdum tíma og keyrði okkur á hótelið og sótti töskuna okkar og svo út á völl. Eyja svaf í gegnum allt, innritun, öryggistékk í kerrunni og rumskaði ekki fyrr en í vélinni og var ánægð með að fara aftur í ví eins og hún kallaði flugvélina. Flugið var 11 tíma langt en það fór vel um okkur í Boeing 747 og BA fólk hugsaði vel um okkur. Strákarnir hafa engu gleymt og eru duglegir ferðalangar. Stirnir horfði á eina mynd og sofnaði en Hugi horfði á fleiri myndir og las Wimpy kid sem er í uppáhaldi. Við Eyja sváfum nokkuð vel og allir voru nokkuð  hressir þegar við lentum í Jóhannesarborg klukkan sex að morgni. Það er aðeins eins klukkutíma munur á Englandi og Suður-Afríku og mér fannst munur að þurfa ekki að venjast tímamismuni eins og alltaf þegar við fórum til Kína og færðum tímann fram um átta klukkutíma. Við röltum um flugvöllinn og skoðuðum okkur um í búðum og fylgdumst með sólarupprásinni út um glugga. Við settumst niður og fengum okkur morgunmat og allt í einu birtist Kjartan en hann hafði sofið í Jóhannesarborg um nóttina, flaug í gegnum Dubai á leið frá Sjanghæ. Það urðu fagnaðarfundir en hann rauk svo í flug til Namibíu og við biðum tvo tíma til viðbótar eftir okkar flugi. Við lentum í Windhoek eftir tveggja tíma flug á pínulitlum flugvelli og Kjartan beið okkar þar með bílaleigubílinn.

Fjölskyldan sameinuð við Nissanbílinn sem flutti okkur um Namibíu.

Í Namibíu er vinstri umferð svo við þurftum aðeins að venja okkur við það. Á leið inn í borgina stoppuðum við í þjóðgarði og keyrðum einn hring þar. Það var algjör sjokkmeðferð að keyra þarna um og rekast á vörtusvín, antilópur og þegar við komum yfir litla hæð voru þrír gíraffar á veginum fyrir framan bílinn. Við vorum ein á ferð en þarna eru engin hættuleg dýr svo við gátum stigið út og nálgast gíraffana.

Stirnir var stórhrifinn og sagði þegar hann gekk nær gíröffunum: Hver fékk eiginlega hugmyndina að fara til Afríku?

Við fundum hótelið okkar og skelltum okkur í sturtu og svo langaði okkur út að fá okkur að borða, kominn kvöldverðartími. Við spurðumst fyrir og ætluðum helst að ganga sjálf. Kona á hótelinu sagði að það væri ekki ráðlegt að fara út eftir myrkur, eiginlega bannað. Svo við tókum leigubíl mjög stutta vegalengd. En þó borgin Windhoek sé hættuleg eftir myrkur er ekki mikið um glæpi annarsstaðar í landinu.

Við borðuðum fyrstu antilópusteikina (oryx) okkar af mörgum og börnin fengu ljúffengar pizzur. Stirnir skrifaði vini sínum póstkort í lok ferðar og þar kom einmitt fram hjá honum að í Afríku væru góðar pizzur en sundlaugarnar væru ískaldar.

Eftir góðan morgunmat daginn eftir keyrðum við af stað út úr borginni, tókum stefnuna suður og ákváðum að fara frekar sveitavegi sem eru malarvegir en flýta okkur á malbikinu. Við urðum strax hissa á því hvað það var lítil umferð, við mættum bíl á hálftíma fresti og þorpin voru svo lítil sem við sáum á kortinu að við keyrðum óvart í gegnum þau án þess að taka eftir þeim. Við sáum fólk ferðast um fótgangandi eða á vögnum dregnum af hestum eða ösnum. Margir veifuðu okkur þegar við ókum hjá. Við stoppuðum þegar við sáum apahóp við veginn en þeir urðu feimnir við okkur og létu sig hverfa. Við stoppuðum til að kaupa bensín og drykki og þar spjallaði búðarkonan við okkur og spurði um ferðalagið.

Við stoppuðum á hóteli og fengum okkur síðbúinn hádegismat og þar skelltu strákarnir sér í kalda laug. Hundurinn Whisky stríddi strákunum og náði sundskýlunni af Huga og vildi ekki sleppa.

Hugi og stríðnispúkinn Whisky.

Krakkafjör við laugina.

Fyrstu næturnar bókuðum við sjálf á Red Dune Camp sem er suður af bænum Gochas og svæðið tilheyrir Kalahari-eyðimörkinni. Við ætluðum semsagt að sofa í tjaldi sem var reyndar lýst sem luxurious tented camp. Þegar við komum á staðinn kom í ljós að þetta er fjárbýli í eigu fjölskyldu, hjóna um sextugt og sonar þeirra Pieter. Þau eru með tjaldstæði á landareigninni til að drýgja tekjurnar og svo eitt uppsett tjald þar sem við gistum tvær nætur. Pieter tók á móti okkur við bæinn og leiddi svo veginn að tjaldinu sem var hinu megin við veginn og nokkra kílómetra inni á landinu. Við festum bílinn á leiðinni uppeftir en tókst að losa okkur.  Þarna er fallegur rauður sandur en líka þónokkur gróður því það rignir meira en í venjulegri eyðimörk. Gróðurinn var þó mjög þurr og hríslurnar kræktust í okkur þegar við gengum um.

Pieter skildi okkur eftir við tjaldið og sagði að líklega væri betra ef hann sækti okkur í kvöldmatinn, við gætum fest okkur og erfitt að keyra uppeftir vegslóðann í myrkrinu. Okkur leist vel á tjaldið sem var rúmgott með hjónarúmi og aukarúmi og litlu klósetti með sturtu fyrir aftan. Eftir fallegt sólsetur sem var snemma, rúmlega fimm kom Pieter að sækja okkur. Í Namibíu er vetur núna en þarna var hlýtt á daginn, kringum 25 gráður en svo féll hitinn um 20 gráður yfir nóttina. Ég var við öllu búin og var með ullarnærfötin á mig og krakkana fyrir nóttina. Kvöldmaturinn var ljúffengur, við vorum einu gestirnir og sátum að veisluborði. Eftir mat skutlaði Pieter okkur að tjaldinu og við vorum ein úti í eyðimörkinni. Við horfðum upp í heiðskíran himinninn og trúðum varla eigin augum því það var svo stjörnubjart. Við horfðum á vetrarbrautina og stjörnuþokur alveg heilluð.

Undirrituð flutt inn í tjaldið og les Namibíubókina.

Bara nokkuð sátt við bústaðinn.

Hugi sá um að hlaða bálköstinn og svo settust þeir bræður við eldinn og spiluðu á Nintendo DS.

Við mæðgurnar eftir fyrri nóttina í Kalaharieyðimörkinni.

+

Bræður spjalla eftir morgunmatinn við bæinn.

Við sváfum vel og urðum hvorki vör við snáka né sporðdreka en Pieter sagði okkur að það væru einu dýrin sem gætu verið hættuleg á staðnum. Hann sótti okkur svo í morgunmat um áttaleytið og við fengum staðgóðan morgunmat. Eftir morgunmat bauð hann okkur að koma með sér að vitja um kindurnar en feðgarnir eiga 1200 kindur á landinu sem er 3500 hektarar sem hann sagði lítið á namibískan mælikvarða. Hann sagði ekki óalgengt að bændur væru með 35.000 kindur. Öllu vatni er pumpað upp af 80 metra dýpi með orku frá vindmyllum og með sólarorku. Reyndar er sólarorkan mikið notuð í Namibíu, bæði til að hita vatn og fyrir ljós. Alla daga var heiðskírt sem við dvöldum í landinu, við sáum ský á himni hálfan dag og fannst það merkilegt.

Við komum okkur fyrir á sætum á pallinum á pallbílnum sem Pieter festi þar og strákarnir hálf lágu efst uppi. Þeir sáu um að kalla upp þegar við nálguðust tré svo við gætum beygt okkur niður í tíma. Við keyrðum upp og niður sandöldur og svipuðumst um eftir kindum og rákumst líka á antilópur og gasellur á hlaupum.

Hugi horfir fram veginn.

Pieter opnar hliðið en landinu er skipt upp í nokkur hólf.

Eyja naut þess að vera í öllum þessum sandi.

Pieter við pallbílinn. Hann er mjög vinalegur og við erum orðin fb vinir. Hann nefndi við okkur að hann væri að svipast um eftir eiginkonu og ítrekaði það við mig í samtali á fb hvort ég gæti aðstoðað hann í konuleitinni. Ég lofaði engu en sagðist skyldu nefna það við íslenskar konur og kem því hérmeð á framfæri við þær sem gætu hugsað sér að setjast að á fjárbýli í Namibíu.

Önnur nóttin í tjaldinu var aðeins órólegri því vindurinn blés hressilega og það hrikti í tjaldinu. Ég lærði þá lexíu í útilegunni að maður fer ekki í morgunsturtu heldur fer maður í heita sturtu rétt fyrir sólsetur þegar vatnið í kútnum hefur hitnað í sólinni.

Við keyrðum í vestur og stoppuðum í þjóðgarði við bæinn Mariental þar sem er stíflan Hardap. Við fengum okkur hádegismat en okkur reyndist erfitt að velja af matseðlinumþví margt var ekki til og ekki von á sendingu af vistum fyrr en sama kvöld. Ég fékk mér enn eina oryx-steikina og  svo fórum við í bíltúr og leituðum að nashyrningum sem við fundum ekki.

Eyja breiðir úr sér.

Springbok við Hardap stífluna.

Við keyrðum áfram vestur og gistum á hóteli í nágrenni við Sesriem/Sossusvlei.

Morguninn eftir vöknuðum við í bítið, klukkan hálfsex og keyrðum í stað og ætluðum að ná inn í Sossusvlei fyrir sólarupprás. Við vorum á góðri ferð þegar Kjartani fannst bíllinn láta illa og þá kom í ljós að það var sprungið hjá okkur.

Sólin gægist upp fyrir fjall á leið inn í Sossusvlei. Kjartan skipti um dekk og ég myndaði. Okkur leist illa á að vera lengi á ferðinni með ónýtt varadekk en okkur til gleði var þetta fína verkstæði við hliðina á bensínstöðinni við Sesriem. Við vorum líka sátt við verðið á viðgerðinni, um þúsundkall.

Við klifum sandöldu númer 45 í Sossusvlei. Þarna eru fallegar og myndrænar sandöldur, þar á meðal sú hæsta í Namibíu sem er yfir 300 metrar.

Sossusvlei er í Namib Naukluft eyðimörkinni sem nær niður að Atlantshafinu.

Til að komast síðasta spottann fengum við far í fjallatrukk.

Afslöppun á hótelinu eftir sandölduklifur.

Á ferðinni frá Sesriem.

Næsta dagleið bar okkur niður að Atlantshafinu þar sem við fengum okkur hádegismat á veitingastaðnum Raft í Walvis bay. Pizzurnar voru góðar þar fyrir krakkana og við Kjartan fengum okkur fisk eftir allt oryx-átið.

Gististaðurinn okkar var í bænum Swakopmund sem er líka við hafið. Ég hélt að þetta væri nokkuð stór borg en ætli 35.000 íbúar geti talist mikið. Namibía er álíka strjálbýlt og Ísland.

Að morgni afmælisdagsins míns mætti Tommy til að sækja okkur á hótelið en hann hafði ég fundið með aðstoð Tripadvisor og hann fer með ferðamenn út í  eyðimörkina og leitar að þeim fimm litlu. Þegar fólk fer í safarí vill það sjá þessi fimm stóru sem eru þá oftast ljón, nashyrningur, hlébarði, fíll og buffaló. En Tommy leitar að  kamelljónum, eðlum, skordýrum, sporðdrekum og snákum sem leynast ofan í sandinum. Hann var á stórum trukk og keyrði okkur um borgina en tók svo allt í einu skarpa beygju út í eyðimörkina sem liggur allt um kring. Hann leit til baka í átt að borginni og sagði að við þyrftum að fresta ferðinni því núna væri sandstormur og þá væri skyggnið lítið. Þetta var rétt  hjá honum því húsin í 50 metra fjarlægð voru ekki lengur sjáanleg. Við reyndum aftur eftir hádegið þegar hafði lygnt og þá byrjaði ferðin á stoppi þar sem hleypt var úr dekkjunum og hann fræddi okkur um eyðimörkina  sem hét ennþá Naukluft.

Tommy sjarmör og leiðsögumaður í leit að þeim fimm litlu.

Það var mjög skemmtilegt að keyra um með Tommy sem var fróðleiksnáma um lífið í eyðimörkinni. Hann horfði á sandöldurnar þegar við keyrðum hjá og þegar hann sá eitthvað stökk hann út og gróf með hendinni ofan í sandinn og kom með eðlu upp.

Hann benti okkur á kamelljón á runna og sýndi okkur svo hvernig það skipti um lit þegar hann setti það á heitan sandinn.

Hugi með kamelljón og orm á handleggnum sem kamelljónið átti að éta en vildi ekki.

Stirnir og eðla sem beit sig fasta við puttann.

Snákur (sidewinder) í Namib Naukluft eyðimörkinni.

Hugi beit það í sig að vera berfættur í Afríku eins og börnin þar. Hann stóð við það.

Tommy sýnir segulmagnaðan sand á Stirni.

Feðgin í eyðimörk við haf og sólin sest.

Á leið norður ókum við eftir ströndinni og stoppuðum á Cape Cross þar sem þúsundir sela hafa aðsetur. Lyktin var nokkuð sterk þarna.

Hugi og Kjartan leita að steinum við veginn til Uis.

Í Uis gistum við í íbúð í eigu þessa manns og hann fór með okkur í leiðangur að skoða gamlar tinnámur og bauð upp á bjór.

Við færðum okkur svo daginn eftir á gististað þar sem okkur bauðst tjaldgisting, kúlutjald á sætum palli. Þetta er við fjallið Brandberg sem er hæsta fjall Namibíu um 2500 metrar og þarna í nágrenninu búa eyðimerkurfílar. Dýralífið var mjög fjölbreytt þarna og við skiptum okkur í tvö tjöld, ég með Stirni og Eyju og Kjartan með Huga og 50 metrar voru á milli tjaldanna.

Eyja og jógúrt.

Samlokur við tjaldið.

Hugi var búinn að tala um það fyrir Afríkuferðina að hann langaði til að fá afríska hárgreiðslu. Ég spjallaði við strák sem vann á hótelinu og hann sagði að hann gæti fengið starfskonurnar til að redda þessu. Kjartan keyrði Huga að starfsmannnabústöðunum og við skildum  hann eftir þar í tvo tíma.

Við Eyja gengum um hótelgarðinn og skoðuðum fugla og Stirnir lék við lítinn meerkat (jarðkött, þessir sem standa upp á endann), Carlos að nafni.

Við öfunduðum Huga svolítið af því að komast næst því af okkur að vera í lókalstemmningunni. Stúlkurnar sem fléttuðu sögðu að sársaukinn í hársverðinum myndi lagast eftir þrjá daga.

Tónlist og dans hjá starfsfólkinu.

Við fórum inn á hótelið til að borða kvöldmat og þar kom starfsfólkið fram og söng söngva frá Damaraland en þar er mállýskan þannig að smellt er í góm þegar talað er.  Þetta var mjög skemmtilegt og við dilluðum  okkur með. Eftir matinn skriðum við undir sæng inn í myrkrið í tjaldinu en söngfólkið var ekki búið að fá nóg og söng úti í fjarlægð og þarna fannst mér ég upplifa Afríku beint í æð. 

Um nóttina vaknaði ég við hljóð við tjaldið og ímyndunaraflið fór af stað og ég sá fyrir mér fíl eða aðra skepnu á ferli. Stirnir skreið upp í til mín og sagðist vera hræddur  og helst langaði mig til að segja: Ég líka!!

Hugi með hárgreiðsluna sem entist stutt því daginn eftir gafst hann upp og vildi láta taka flétturnar úr. Hann var helaumur í hársverðinum og saknaði krullanna.

Næsta dag gengum við upp að hellateikningum sem eru við Brandbergfjallið. Þær elstu eru 5000 ára gamlar og eru þær nefndar White lady því í fyrstu var talið að aðalpersónan væri kona en síðar kom í ljós að hún var karlmaður og galdramaður.

Leiðsögumaðurinn benti okkur á hlébarðaspor á göngunni. Það er skylda að ganga upp í fylgd leiðsögumanns.

Krakkar hvíla sig.

Eftir hressandi göngu brunuðum við af stað norðar og að þjóðgarðinum sem heitir Etosha. Hann er stór að flatarmáli, nær einn fjórði af Íslandi og þar búa villt dýr sem okkur langaði til að heimsækja.

Við vöknuðum í bítið enn eina ferðina, borðuðum morgunmat klukkan sex og vorum mætt við hliðið inn í garðinn klukkan hálfsjö. Við veginn hlupu sebrahestar og við þræddum malarvegi að næsta vatnsbóli. Þar urðum við fyrir vonbrigðum því það var nærri þurrt en þar rétt við keyrðum við inn í l jónahóp á morgungöngu. Ljónin eru víst yfirleitt sofandi svo við vorum heppin að sjá þau á ferli. Þarna voru ljónynjur og ungar á ferð, líklega í veiðihugleiðinum en kallinn hefur verið í hvíld.

Við keyrðum um og sáum mikið af dýrum og mörg þekktum við ekki svo við þurftum að líta á mynd til að staðfesta nafnið á þeim. Við parkeruðum við vatnsból og sáum hýenu nálgast úr fjarska og koma að vatninu. Hún var mjög vör um sig og leit í allar áttir. Við annað vatnsból komu antilópur, gasellur, strútar og vörtusvín í morgundrykkju og við sátum lengi og fylgdumst með  dýrunum skiptast á fara að vatninu. Við máttum alls ekki stíga út úr bílnum, máttum bara stinga hausnum út um glugga. Við hugsuðum til þess að þarna vildum við ekki þurfa að skipta um dekk. Ég hitti seinna hollenska konu sem lenti í þvi að það sprakk á bílnum og þau hjónin keyrðu löturhægt á felgunni 16 kílómetra til að komast inn fyrir girðingu og skipta.

Við vonuðumst til að sjá fílahjörð en urðum að láta okkur nægja þessi einmana fíll sem kom og drakk lengi.

Á hótelinu okkar var mikil stemmning og þrír menn spiluðu á gítar og sungu við eld á kvöldin. Hugi, Eyja og ég dönsuðum af innlifun.

Síðasta daginn okkar heimsóttum við krókódílabúgarð.

Eyja varð lasin síðasta daginn og fékk uppköst og niðurgang. Hún hélt áfram að gubba á ferðalaginu til Íslands sem var annars tíðindalaust og var mjög slöpp við heimkomuna. Við hittum barnalækni samdægurs sem sendi okkur niður á Barnaspítala þar sem hún var lögð inn með vökva í æð. Þar vorum við í tæpan sólarhring og hún náði sér aðeins á strik. Hún er að ná fyrri kröftum en veikindin tóku á hana og hún gladdist yfir því sjálf þegar hún gat gengið aftur og sagði stolt: Eyja bappa sjá!

En Afríkuferðin var frábær í alla staði og minnisstæð,

Dalla